Patricia Clarkson, Alexander Siddig, Elena Anaya, Tom McCamus
Hint
Slippertje tussen piramiden
Waardering
6.4
Reacties Sneak Publiek :
Mooie film, rustige muziek, kleuren, sfeer, maar niet saai
Langdradige, toeristische versie van Lost in Translation
Spanning tussen hoofdrolspelers leek erg natuurlijk. Mooie film, je wordt op het verkeerde been gezet
Mooie promotiefilm van Cairo langs de lijn van een routeloos, zoutarm liefdesverhaal
Hoewel geen bijster origineel script, een ontroerend verhaal en een prachtige impressie van de stad en het land, met mooie shots en heerlijke muziek
Er gebeurt amper iets
Mooi verhaal en muziek
Het wou maar geen film worden. Ach, niet onaardig, maar geen body. Culturele antropologie met plaatjes, maar de piramides ware prachtig
Langdradig, zonder echte clue. Standaard liefdes story zonder humor en romantiek komt niet naar boven
Muziek houdt verhaal op de been, inhoudelijk aan de magere kant
Het is een fijne film over de moeilijkheden der liefde, met prachtige beelden van Egypte en prachtig verstild acteerwerk, hoewel af en teo overgangen tussen scenes en binnen conversaties werkelijk belachelijk waren
Mooie film met mooie beelden en veel gevoel
Soft, fine acting, playing on the fine feelings and the unknown
Het leek wel een vakantiebrochure
Prachtig ontvouwende plot, mooie emotionele opbouw, zeer de moeite waard. Cairo was een mooie tegenspeler
Leuke Cairo beelden, maar dat was dan ook al wat deze film te bieden heeft, naast een boel clichés
Ik was opgelucht dat het niet de hele tijd over de 'affaire' ging, maar dat het vooral een portret van de stad en cultuur was. Ook mooi dat ze lichamelijk niet over de 'affaire' lijn gingen
Een aaneenschakeling van clichés
Op reis, in een mooie andere wereld en muziek! Geweldig!
Vrouwenfilm tussen piramides, Robben scoorde net niet
Libelle-meisje (= Amerika) leert dat er ook leuke Arabieren zijn!
Zeer goed geacteerd, spanning wordt goed opgebouwd, mooie plaatjes
Prachtige muziek en beelden, zeer mager verhaal
Na 1,5 uur film een hele Egypte vakantie achter de rug. Wat trage momenten
Hint volgende Sneak Preview :
Introspectieve graffiti
Recensie
De Canadese regisseuse Ruba Nadda stelde in haar vorige film Sabah (2005) de culturele en religieuze tegenstellingen tussen geseculariseerde westerlingen en behoudende moslims aan de kaak. Sabah was het relaas van een veertigjarige moslima die zich in Canada los maakt uit haar keurslijf en kennismaakt met een Canadese, niet Islamitische man. In Cairo time verlegt Nadda de focus en brengt een westerse vrouw in een Islamitische samenleving waar ze haar weg moet vinden en kennismaakt met een Egyptische man. In beide gevallen levert Nadda een fijne film af.
Juliette (Patricia Clarkson) is een hardwerkende redactrice van een populair vrouwenblad die heeft afgesproken om haar man Mark (Tom McCamus) in Cairo te ontmoeten voor een welverdiende vakantie. Mark werkt voor de Verenigde Naties en zit in de Gazastrook. Door onvoorziene omstandigheden en spanningen in het gebied ziet Mark geen kans op tijd in Cairo te zijn. Juliette kan niets anders doen dan wachten. Dat is niet makkelijk in een onbekende stad waar het geenszins vanzelfsprekend is dat een vrouw alleen, zonder begeleiding van een man de straat op gaat. Juliette valt daarbij ook nog eens op daar haar statige verschijning en haar goudblonde haar. Mark vraagt zijn Egyptische oud collega Tareq (Alexander Siddig) om Juliette in de tussentijd op te vangen en haar alvast wegwijs te maken in de enorme stad. Het klikt tussen de twee en er bloeit een romance op.
Je hoeft als regisseur het wiel niet steeds opnieuw uit te vinden. Een bekend gegeven kan hoe dan ook een prettige film opleveren die netjes aansluit bij evenzo fijne voorgangers. Ruba Nadda’s romantische drama put inspiratie uit eenvoud en waargemaakte verwachtingen zonder voortdurend het gevoel van clichématigheid op te roepen. Het verhaal van de westerse vrouw in een vreemde stad in het Midden of Verre Oosten die valt voor de charmes van de exotische pseudoprins is niet nieuw. Het is de charme waarmee Nadda de romantische Juliette door het bruisende Cairo laat slenteren die het doet. Nadda is zich terdege bewust van de sprekende locaties en het woelige straatleven en brengt dit met verve in beeld. Tegen deze achtergrond ontvouwt zich dan het verhaal van een vrouw die in deze voor haar vreemde omgeving ontdekt hoe gestructureerd en saai haar leven eigenlijk is. Nadda maakt daar geen Sex and the Strange City van en degradeert Juliette niet tot een materialistisch met zichzelf ingenomen wicht. Dit is een vrouw die met beide benen op de grond staat, hard werkt en getrouwd is met een man die ze weinig ziet. Nadda houdt het natuurlijk en forceert de plot nergens om maar tot die romantische lading te komen. En als hij daar eenmaal is, komt er een smaakvolle en gepaste slotsom die voorkomt dat we met een suikerzoete nasmaak de zaal verlaten.
Film is tot op zekere hoogte het vinden van een goede balans in de mise-en-scène en dat heeft Nadda op smaakvolle wijze voor elkaar gekregen, daarbij gesteund door spontane en ingetogen vertolkingen door Clarkson en Alexander Siddig. Siddig, die nog het meest lijkt op een Arabische uitvoering van Hugh Laurie, heeft sinds zijn dagen van Star Trek: Deep Space Nine een respectabel oeuvre opgebouwd met optredens in films als Kingdom of Heaven en Syriana. In Cairo time laat hij zien dat hij ook een hoofdrol aan kan. Dat geldt overigens ook voor Patricia Clarkson. We zien haar te weinig in hoofdrollen en dat terwijl ze in Cairo Time toch echt schittert en met haar optreden de film naar een hoger plan tilt.
