• Ijzersterk acteerwerk. Van begin tot einde boeiend en meeslepend. 
• IJzer en Ijzersterk. Geen woord teveel. Perfecte timing. Super geacteerd. 
• Nesbitt acteert iets te overdreven. 
• Interessant perspectief. Goed geacteerd. Boeiend. 
• Mooi gefilmd. Sterke spanningsopbouw. 
• Roept krachtige emoties op en voert je mee met wat de hoofdpersonen voelen. 
• Indrukwekkend! 
• Best aardig, maar wordt helaas nergens echt indringend. 
• Dit verhaal geen een totaal nieuwe dimensie. Goede muziek zorgt voor passende sfeer. 
• Zeer goede film. Intelligent, evenwichtig, origineel, zorgvuldig, indrukwekkend. 
• Goed gefilmd en dragende muziek. Mooi concept. 
• In stilte spannend, maar niet aangrijpend genoeg voor het type film dat het is. 
• Not my cup of tea 
• Bijzonder. 
• Goed acteerwerk.  Goede opbouw van de spanning. Uitstekend verhaal. 
• Goed moraal. 
• Zeer pakkende film. Je wordt er helemaal ingezogen. Mooi om te zien hoe zo'n gebeurtenis de mensen beïnvloed en hoe die er mee omgaan. 
• Mooie film. (klein) thema. Goed onderwerp. Goed geacteerd. Te uitgesponnen, te lang voor het thema. 
• Type: tv-film. Nogal uitgesponnen. Acteren is goed. 
• Mooie setting in het Noord Ierland van de jaren '70 met een goede psychologische diepgang in de film. De strijd tussen wat goed is en wat niet. Of we moeten vergeven of niet. 
• Mooi camerawerk. Niet erg verrassend. Langzaam, maar bij zo'n onderwerp misschien wel nodig. Heel goed acteerwerk, vooral van Nesbitt. Er had meer in gekund. 
• Rol van dader en slachtoffer goed weergegeven. Goede cast. 
• Mooi en simpel geschoten. Goed acteerwerk, te weinig over de personen zelf te weten gekomen.  Hadden ze elkaar maar nooit ontmoet. 
• Na een moeizaam begin een spannende confrontatie. 
• Erg goed gespeeld. Echte emoties. Ik werd erg gepakt door de film. Voelde de spanning van de spelers. Mooi verhaal over de nasleep die gebeurtenissen kunnen hebben op personen en levens. 
• Een boeiende film. De emoties van de acteurs hadden me in de greep. Ik voelde de spanning. Mooie invalshoek: De nasleep van zo'n ingrijpende gebeurtenis en wat zoiets teweeg brengt in iemands leven. Heftig. Ik ben blij dat ik geweest ben. 
•  

Over de strijd tussen katholieken en protestanten in Noord-Ierland zal nog lang gesproken worden. Oude wonden zijn nog niet geheeld en zolang er persoonlijke bloedvetes bestaan is een open dialoog vrijwel onmogelijk. De overheden kunnen leuke verdragen sluiten maar om werkelijk aan de toekomst te kunnen bouwen moet eerst de pijn, de strijd en de haat uit de mens. 

In het Noord-Ierland van de jaren zeventig vinden er nog complete veldslagen plaats tussen de katholieken en de protestanten. Ook de pas zeventienjarige protestant Alistair Little (Mark Davison) stort zich vol overgave in de strijd en kan het bloed van de katholieken wel drinken. Hij voegt de daad bij het woord wanneer hij de katholieke Jim Griffin (Gerard Jordan) vermoord. Joe, de kleine broer van Jim is getuige van de gebeurtenis en is voor de rest van zijn leven getekend. Zeker wanneer zijn moeder hem ook nog eens verantwoordelijk houdt voor de dood van zijn broer. Hij draagt die last de rest van zijn leven met zich mee. Dat Alistair uiteindelijk 12 jaar de bak in draait is geen verlichting.
33 jaar later leeft Joe Griffin (James Nesbitt) een rustig leven met zijn gezin. Toch heeft hij Alistair (Liam Neeson) nooit vergeven. Alistair is op zijn beurt tot inkeer gekomen en gaat gebukt onder gewetenswroeging. Wanneer de makers van een Tv-programma  besluiten om de twee tegenover elkaar te zetten in een programma wordt dat de eerste keer dat ze oog in oog komen te staan. Het verzoeningsgebaar pakt heel anders uit en het is duidelijk dat de oude wonden nog niet geheeld zijn.

Oliver Hirschbiegel toonde zich met Das Experiment (2001) en het meesterlijke Der Untergang (2004) als een nieuw talent binnen de Duitse filmindustrie. Na het succes van Der Untergang werd Hirschbiegel, zoals vele succesvolle niet-Amerikaanse regisseurs, snel naar Hollywood getrokken. Het resultaat werd de totaal geflopte, inmiddels derde Invasion of the Bodysnatchers remake The Invasion (2007). Het heeft waarschijnlijk niet aan Hirschbiegel gelegen. De studio was het niet eens met de versie die Hirschbiegel afleverde, zette hem op een zijspoor en liet Andy en Lana Wachowski complete scènes herschrijven en vervolgens opnieuw opnemen door James McTeigue. Het eindproduct was een onsamenhangende rommel van vloekende scènes en een ontspoorde plot. We zijn nog steeds benieuwd naar de versie die Hirschbiegel aanvankelijk afleverde. 

Five minutes of heaven is de eerste film die Hirschbiegel na het debacle van The Invasion aflevert en het is zichtbaar dat deze materie hem beter ligt. Scenarioschrijver Guy Hibbert schreef in 2004 ook het scenario voor de Tv productie Omagh, over de bloedige aanslag van de Real IRA op 15 August 1998 waarbij 29 mensen omkwamen in een poging het vredesproces te verijdelen. Voor Five minutes of heaven baseert Hibbert zich op een gebeurtenis in Belfast in 1975 waarbij de 11-jarige Joe getuige is van de moord op zijn oudere broer en door zijn moeder en familie verantwoordelijk wordt gehouden omdat hij niet ingegrepen zou hebben. De dader is de 16–jarige Alistair Little. Hij wordt gepakt en gaat voor 12 jaar achter slot en grendel. De film zet het verhaal vanaf dat moment fictief voort wanneer de makers van een Tv programma de illusie hebben de twee aartsvijanden na jaren te kunnen verzoenen.  Dat die verzoening er waarschijnlijk in werkelijkheid niet inzit is wel duidelijk.  Hibbert sprak voor het scenario verschillende malen afzonderlijk met Joe Griffin en Alistair Little. Naar verluidt zint Joe nog steeds op wraak en heeft laten weten dat als hij ooit alleen het pad van Little kruist hij niet instaat voor de gevolgen.

Ondanks de fictieve invulling van het relaas van de beide mannen is het jammer dat de gang van zaken zich in een te vroeg stadium laat uitschrijven. Hirschbiegel legt minder nadruk op de uiteindelijke climax maar wel op de beleving van de mannen waarbij duidelijk wordt dat traumatische gebeurtenissen als deze niet uit te wissen zijn en een forse, niet te helen deuk opleveren in de ziel. Impliciet zegt Hirschbiegel hier ook mee dat het nog wel een of twee generaties zal duren voordat het persoonlijke leed van de betrokkenen geleden is en er een nieuwe generatie verschijnt die zonder de directe last van het verleden naar de toekomst kan kijken.

Hirschbiegel pakte voor Five minutes of heaven in 2009 de regie prijs bij het Sundance Film Festival. Hij legt op verfrissende wijze nu eens niet de nadruk op de gewelddadigheden van de strijd in Ierland. Hirschbiegel neemt de intieme en persoonlijke belevingswereld van twee direct betrokkenen op de korrel in een benadering die meer psychologisch dan fysiek is en voortdurend speelt met goed en kwaad. Beide mannen zijn getekend door hun verleden en hun strijdlust nog niet verloren maar beseffen ook welke prijs er wordt betaald voor dodelijk geweld. Hun lot bestaat in de uiteindelijke confrontatie die gewoon niet positief kan uitpakken. De wonden zijn immers in de loop der jaren alleen nog maar dieper geworden.   

De Ierse acteurs Liam Neeson en James Nesbitt zijn aan elkaar gewaagd. Nesbitt is hier nog de onbekendere van de twee maar regelmatige kijkers van de BBC zullen hem ongetwijfeld kennen uit Tv producties als Murphy’s Law en in de hoofdrol van films als Bloody Sunday en Millions. Het scenario schreeuwt om intense vertolkingen en die leveren Neeson en Nesbitt met verve. Zonder daadwerkelijk fysieke optredens drijven de twee de spanning met hun spel tot grote hoogten. Alistair en Joe blijven immers kruitvaten met een kort lontje. We zijn dan ook heel benieuwd of de echte Alistair en Joe de film gezien hebben en wat zij ervan vinden. Wellicht iets voor de DVD release? Hoe dan ook Hirschbiegel gaat niet voor de Fifteen minutes of fame. Hij gaat voor Five minutes of heaven en hoe zich dat naar de film vertaalt laat zich raden.

Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2010