Sergio Castellito, Gabriele Campanelli, Duccio Camerini, Giorgio Colangeli
Hint
Vader en zoon in de ring
Waardering
6.7
Reacties Sneak Publiek :
Geluk, tragedie, liefde en humor, en dat allemaal door de ogen van één eigenwijze maar vooral trotse RAS-Italiaan
Vervelende cameravoering, los zand
Heel apart verhaal over een vader die zijn zoon verliest en de verwerking hiervan. Doordat het Italiaans gesproken is worden de emoties sterk verheven. Algemeen goed
Zeer gedreven man! Onrealistische verhaallijn, goede muziek, zeer goede beelden!
Twee halve films, waarbij de eerste eindigt met de dood van de potentiele hoofdpersoon, de tweede film is warrig en erg dik aangezet. Hij speelt hem mooi
Incoherent verhaal
Goede film, mooi om de drive van een persoon te zien die ondanks zijn tegenslagen toch nog mensen probeert te helpen
Beetje veel van het goede
Mooi spel, onwerkelijk verhaal
Hint volgende Sneak Preview :
Recensie
Een vader probeert de generatiekloof te overbruggen door niet waargemaakte dromen op de schouders van zijn zoon te leggen. Dat schreeuwt dat om ellende. Het is de premisse voor een gevoelig drama van schrijver/regisseur Alessandro Angelini dat een heel andere staart krijgt dan de kop doet verwachten.
Mero (Sergio Castellitto) is een alleenstaande scheepsbouwer. Nadat zijn Albanese vrouw de benen heeft genomen draagt hij alleen zorg voor de opvoeding van zijn zoon Lorenzo (Gabriele Campanelli). Mero heeft ooit een als amateurbokser in de ring gestaan en projecteert zijn misgelopen droom nu op Lorenzo. Hij onderwerpt de knaap dagelijks aan een intensief trainingschema om hem klaar te stomen voor een loopbaan als professioneel bokser. In al zijn goede bedoelingen heeft hij echter geen oog voor de wensen van Lorenzo, die een ander leven voor zich ziet. Een leven waarin zijn moeder weer huiswaarts keert en hij meer tijd kan doorbrengen met zijn vriendinnetje Ana. Wanneer de oplopende spanningen tussen vader en zoon een tragische climax bereiken wordt Mero duidelijk welke fouten hij begaan heeft en welke prijs er voor zijn trots en gedrevenheid betaald moet worden.
Bij het afrollen van de eindcredits blijft het gevoel bestaan dat we twee films gezien hebben. De eerste film verteld het verhaal van vader en zoon, het tweede verhaal verteld het verhaal van een gebroken en ontspoorde vader op zoek naar hoop. Alessandro Angelini wil iets teveel voor slechts 86 minuten film. Het hele scala aan ontwikkelingen in de film volgt elkaar erg snel op waardoor Angelini een hoge graad aan onwaarschijnlijkheid bereikt. En dat is jammer. Zijn film komt uit een goed hart maar evenals Mero wil Angelini teveel. De gespannen vader/zoon relatie en de zoon die hunkert naar de aanwezigheid van zijn moeder had voldoende stof in zich gehad. Nu wordt er door de gebeurtenissen in het scenario ineens een streep gezet door de hele opbouw van de film. De hierop volgende zoektocht van Mero is begrijpelijk, de daaropvolgende uitkomst wellicht teveel van het goede. De conclusie is dan ook dat Alessandro Angelini begint met een prachtig drama dat halverwege het spoor bijster is en dat is geen analogie voor de geestelijke gesteldheid van Mero, overigens wel uitstekend neergezet door Sergio Castellitto.
