Mooi en gek. Soms meeslepend, soms vooral slepend.
Mooie beelden en muziek, jammer van de cliché's.
Een film voor de ziel. Mooie Franse muziek!.
Frans, maar niet té in negatieve zin zoals in goed Frans 'much ado about nothing.'
Ondanks de bekende Franse traagheid en het gebrek aan dialogen, toch een boeiende film.
Mooie mensen, boeiend om naar te kijken. Werd in de film getrokken. Film zal echter niet beklijven.
Typisch Ozon, niet zijn beste, niet zijn wrangste. Maar met dezelfde aandacht en kwaliteit gemaakt.
Een beetje te cliché!
Mooie beelden.
Mooi verhaal, minder ellende dan je zou denken. Mist misschien wat spanning.
De geur van Zwitsal...
Voor mij was de film te traag. Vond de acteurs te weinig overtuigend. Landschap was mooi.
Muziek van leven.
Ingetogen mooi.
Heel mooie fotografie, gemiddelde film.
Mooie, grappige en tedere film.
Mooi, aansluitend.
Hint volgende Sneak Preview :
Introspectieve graffiti
Recensie
Het leek er even op dat François Ozon met Ricky in 2009 een nieuwe weg in was geslagen. Het fantasydrama stond immers mijlenver van zijn succesverhalen Swimming pool, 8 Femmes en Sous le sable. Na de zijsprong keert Ozon met Le Refuge terug op het rechte dramapad waarin wederom complicaties rond een vrouw centraal staan.
Het verslaafde stel Mousse (Isabelle Carré) en Louis (Melvil Poupaud) woont in een gekraakt appartement in Parijs. Het noodlot slaat toe wanneer Louis door een overdosis om het leven komt en Mousse op het nippertje gered kan worden. Mousse krijgt in het ziekenhuis te horen dat ze zwanger is van Louis. Zijn bazige moeder laat weten dat met de dood van Louis de familie geen zorg zal dragen voor het kind en het ook niet zal accepteren. Niet iedereen denkt daar zo over. Als Mousse haar intrek heeft genomen in een huisje aan de kust nabij de Spaanse grens krijgt ze na enige tijd bezoek van Paul (Louis-Ronan Choisy), de jongere broer van Louis. De hoogzwangere Mousse laat hem weten dat ze haar kind groot wil brengen ter nagedachtenis aan Louis. Paul openbaart op zijn beurt dat hij homoseksueel is. Een geheim dat ook niet best zal vallen bij zijn familie. Terwijl Mousse zich voorbereidt op de geboorte van haar kind, begint Paul een romance met de vriendelijke Serge (Pierre Louis-Calixte), die Mousse al enige tijd met haar boodschappen helpt.
De titel is al snel duidelijk. Het huisje aan de kust is een toevluchtsoord voor de zwangere Mousse maar ook voor de homoseksuele Paul. Het is een plaats waar ze beiden zichzelf kunnen zijn en in een relatief ingekapselde woonomgeving een klein paradijsje lijken te maken. Verwacht alleen geen wollige romantiek en strandidylle. Ozon blijft daarvoor teveel op afstand van zijn karakters. In het geval van de ondoorgrondelijke en wispelturige Mousse is het ook niet eenvoudig dichtbij te komen. Ozon streeft niet naar de verwezenlijking van een paradijselijk oord.
Le Refuge moet het niet hebben van enerverende plotontwikkelingen. Het scenario van Ozon en Mathieu Hippeau bruist nergens. Ozon is een te vakkundige filmmaker om er met de pet naar te gooien maar Le Refuge is toch met een wat Franse slag gemaakt. De aantrekkingskracht van de film is vooral te vinden in de lovenswaardige acteerprestatie van Isabelle Carré. Ze zet, terwijl ze zelf hoogzwanger is, de rol van de geconflicteerde Mousse met veel intensiteit neer. Enerzijds is Mousse in haar vertolking een breekbaar en aandoenlijk vogeltje dat hoop put uit haar kind. Anderzijds is ze op kil, afstandelijk en lijkt ze juist geen enkele binding te hebben met het kind in haar buik en is de zwangerschap alleen een hulpmiddel om van haar verslaving af te komen. Dat Mousse niet gaat voor de sympathie van de toeschouwer zal duidelijk zijn.
Le Refuge is niet de beste bijdrage in het inmiddels respectabele oeuvre van Ozon. Het is wel een aanmerkelijke verbetering ten opzichte van de onevenwichtige fantasy flirt Ricky. Ozon kan beter met beide benen op de grond blijven.
