• De sfeer van de film was geweldig! Geen één moment oninteressant
• boeiend! Top!
• Langzaam voortkabbelend familiedrama. Herkenbare pijnlijke gesprekken.
• Mooie beelden, te lang, saai
• Behoorlijk geijkt drama
• Intrigerend verhaal met verrassend plot
• Mooie diepgaande film
• Onmogelijk om iets geloofwaardigs bij hoofdpersoon te voelen
• Geforceerd
• Moeilijk toegankelijk
• Mooie film, simpel, zeer goed gespeeld, emoties komen aan!
• Traag, tragisch
• Trage, sentimentele film, te dik aangezet
• Te lang en saai

In thuisland Frankrijk werd de aanvankelijke titel La Cuisine omgedoopt tot het meer algemene Mere et filles terwijl de film internationaal verschijnt onder de titel Hidden diary. Samen vormen de titels een aardige aanwijzing voor de inhoud van het familiedrama van Julie Lopes-Curval rond een verstoorde moeder-dochter relatie en een grotendeels weggedrukt, onbesproken en vooral gevoelig verleden.

Audrey (Marina Hands) woont en werkt in Canada. Wanneer ze haar ouders in Frankrijk bezoekt blijkt dat de relatie met haar koele en zakelijke moeder Martine (Catherine Deneuve) op zijn zachtst gezegd getroebleerd is. De verbitterde Martine wordt achtervolgd door een pijnlijk verleden van een moeder die haar in de steek liet en dat heeft zijn invloed gehad op de opvoeding van Audrey. Dat Audrey tijdens haar verblijf in Frankrijk haar intrek neemt in het ouderlijk huis van Martine zint haar dan ook helemaal niet.
Wanneer Audrey de keuken opknapt vindt ze achter een kast het dagboek van haar grootmoeder Louise (Marie-Josee Croze), de moeder van Martine. Het dagboek legt een hele andere lezing van de familiehistorie bloot. Naast een keur aan recepten van Louise onthult zij haar persoonlijke gevoelens, dromen en het verstikkende leven in het huwelijk met haar man. Het dagboek geeft antwoorden op vragen die al jaren slepen en geeft uitsluitsel over de ware toedracht van de verdwijning van Louise.

Voor de Franse filmgodin Catherine Deneuve is er weinig nieuws meer onder de acteerzon. De rol van de getraumatiseerde en verbitterde moeder zal haar niet veel moeite gekost hebben. De routineuze rol leunt zwaar op haar optreden en krijgt hierdoor een belangrijke meerwaarde. Het is de ervaring, het nog steeds verbluffende charisma en haar subtiele spel die de rol van Martine grootser maken dan hij feitelijk is. Dat geldt ook, maar in mindere mate, voor de vertolking van Marina Hands als de dochter en kleindochter die een brug slaat tussen haar moeder en grootmoeder om voor eens en voor altijd licht te brengen in de familieduisternis.

Julie Lopes-Curval toont in flashbacks het relaas van Louise en laat dat overgaan in de werkelijkheid van de zwangere Audrey, die zelf voor een belangrijke beslissing staat of ze haar kind zal houden of niet. Het is jammer dat Lopes-Curval een stuk psychologische en relevante diepgang laat liggen en nergens echt aangeeft waarom Martine haar eigen dochter mentaal zo hard aanpakt en blijkbaar ook altijd heeft gedaan. Daarbij wordt de zwangerschap van Audrey gaandeweg naar de achtergrond gedreven terwijl deze juist zo belangrijk is voor de karakter ontwikkeling van Audrey en de relatie met haar moeder. Per saldo blijkt dat beide vrouwen in het verleden leven, het verleden van Louise.

Mere et filles is een melodrama dat het vooral moet hebben van het goede spel. De vertolkingen van Hands en Deneuve compenseren in ruime mate het toch wat magere scenario dat zijn venijn erg aan de oppervlakte zoekt. Daar kan de openbaring aan het einde eerlijk gezegd weinig meer aan veranderen.

Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2010