Charlize Theron, Viggo Mortensen, Guy Pearce, Robert Duvall, Kodi Smith McPhee.
Hint
No country for men
Waardering
5
Reacties Sneak Publiek :
Sfeervol zonder meer, mooie beelden, goede muziek. Verhaal verdeeld, vader&zoon relatie vond ik minder sterk, maar hun interactie met andere personages was wel heel sterk. Bij momenten wel vrij rauw, maar vooral het einde veel te zoetsappig (domme hond!) Liet wel veel tot de verbeelding over.
Misschien dat het boek intrigerend is, maar in de film komt het niet tot uiting. Erg clichématig. Ik begreep het verhaal niet.
Had zo veel beter kunnen zijn, had er niet zo'n dikke laag hollywood saus overheen gezeten. wel mooi camerawerk & een overtuigende sfeer. Leuke planet of the apes verwijzing. Verwijzing niet te letterlijk nemen, maar moest aan de zwemscène denken
Vader-zoon relatie waar eigenlijk de gehele film op steunde was uitgewerkt op een corny manier. Een waarde-oordeel dat ook voor het einde geldt. Vooral de scènes waarin buiten deze twee andere personages kwamen kijken, waren sterk. Goed, grimmig sfeertje in een intrigerende wereld.
Wel een film die raakt, maar ik hou er te veel nare gevoelens van over. Dialogen en achtergrond hadden wat duidelijker mogen zijn. Af en toe een beetje vaag allemaal.
Teveel studio-opnames-geluid. Toeval elke keer. Leken echt niet uitgehongerd, echt niemand in de film! En ze leefden nog lang en gelukkig.
Interessant gegeven (hoewel niet nieuw, het blijft me intrigeren.) en prachtige beelden en fotografie. Maar wat een helaas einde! Een goede soort soberheid, dramatiek wordt geen vals sentiment.
Vreemde film, geen informatie over waarom de wereld zo vervallen was... Dat einde! Wat een DRAAK! Voor de rest: pure menselijke emoties, gestript van de maskerade die beschaving heet. Maar die kannibalistische horror-tintjes: COME ON!!!
Je krijgt helemaal niet te weten wat er met de wereld gebeurd is en de opbouw is vreemd. Sommige scènes zijn ontroerend, maar daarnaast zitten er veel clichés in. Niet origineel en wat een SLECHT EINDE! Onwaarschijnlijk en corny.
"Papa en ik in barre tijden." een jongensboek misschien? Ik denk dat ik de boodschap heb gemist. Ongeloofwaardig, zeer slechte uitwerking van de details.
Indrukwekkende film. Goed acteerwerk.
Dus zo zou de wereld er uit gaan zien wanneer je op jezelf bent aangewezen?? Liever niet dan. Had meer van de film verwacht, wel mooie spanning tussen dood en leven, vader en zoon, good guy bad guy.
Zinloos, te veel pathetisch, van dat suffe gedragen acteerwerk. Prutsfilm.
Als de wereld vergaat, doet de houdbaarheid-datum er niet toe.
Amerikanen en beschavind, het wordt nooit wat. Sentimentele prut, ongetwijfeld gesponsord door fathers for fathers.
Entourage & special effects prima, eerste 5 kwartier goed te doen, einde helemaal niets, zielig en rare filosofie.
Ze hadden het bij het boek moeten laten, geen stof voor een film!
Weinig info over achtergrond, acteurs wisten wel te boeien.
Thema erg lang uitgesponnen, sentimenteel, weinig ontwikkeling, uitzichtloos.
Slap
Goed verhaal, mager uitgewerkt.
Zelfmoord rest ons nog. Moralistisch!
Prachtfilm met te zoet eind.
Deprimerend, aangrijpend met een iets te happy ending.
Akelig eenzaam, goed voelbaar, verlaten.
Een soufflé: zakt meestal in.
Veel drama, weinig verhaal: nou vooral één verhaal dat snel nou eigenlijk langzaam langdradig wordt. Wat me vooral is bijgebleven is: coca-cola, cheetos, jack daniels, sourcy vitamin water en 'pears'. Omdat deze (niet zo) subliminal messages toch wel indruk hebben gemaakt, toch maar een 3.
Halverwege stortte de film in.
Te veel onwaarschijnlijkheden, onuitgewerkte dialogen en veel te lang.
Wat een Kutfilm. Super cliche maar gelukkig was er nog een blik cola over. Jehova's getuigen meet Arnold Schwarzenegger.
110 minuten schitterende ellende. Wie zich aan het einde hopeloos voelt kan kiezen tussen touw of revolvers. Wie licht aan het einde ziet zal misschien vaker een paraplu meenemen.
De verfilming van Cormac McCarthy’s roman The Road vergt lef. De naargeestige roman is geen kost voor het brede publiek en John Hillcoats vertaling naar het doek is een visuele stoot onder de gordel. Hillcoat beschikt niet over genoeg lef om meer venijn in de plotdetails te brengen. Die nuances hadden The Road tot een meesterlijke film kunnen verheffen die talloze collega’s in het subgenre van de postapocalyptische science fiction film mijlenver achter zich laat.
De wereld is de wereld niet meer. Allesvernietigende natuurrampen hebben de aarde tot een verschroeide en onleefbare woestenij gemaakt waar niets meer groeit en dieren vrijwel uitgestorven zijn. In de ijzige kou proberen de laatste mensen te overleven zonder feitelijke hoop op een betere toekomst. Er is geen eten meer en in de wanhoop van hongerige magen zijn velen vervallen tot kannibalisme. In deze verschroeide wereld zijn een vader (Viggo Mortensen) en zijn zoon (Kodi Smit-McPhee) te voet op weg richting zuiden. Ze leven van wat ze onderweg vinden maar dat is niet veel. Slechts bewapend met een revolver en wat hoognodige spullen trekken vader en zoon door een nietsontziende hel in de hoop ergens een veilig onderkomen te vinden. Het is een strijd tegen de elementen, de hoger, het gevaar maar ook om het behoud van hun eigen waardigheid als mens.
Schrijver Cormac McCarthy (1933) won met zijn roman The Road in 2007 een Pulitzer Prize. McCarthy zag eerder ook zijn No country for old men verfilmd door de gebroeders Coen en ergens is die titel ook van toepassing op The Road. Het is regisseur John Hillcoat (The Proposition, 2005) die het boek van McCarthy vertaalt naar film.
Regisseren is het maken van keuzes. Filmtaal is een andere taal dan boekentaal en wat in een roman uitstekend werkt hoeft dat in een film helemaal niet te doen. Dat hadden scenarioschrijver Joe Penhall en regisseur Hillcoat zich toch wat beter moeten realiseren. Er zijn verschillende momenten en verwikkelingen in de film die zich als cliché openbaren en niet goed werken terwijl ze dat in het boek wel doen. Dat heeft enerzijds te maken met de schrijfstijl van McCarthy en anderzijds de vertaling naar de film. Het sterkst openbaart zich dat in het einde van de film. Hoewel het einde van de film vrijwel overeenkomt met het einde van het boek komt het in de film over als een geforceerd Disney deus ex machina slot dat er met de haren bijgesleept wordt om het publiek vooral niet in mineur de zaal te laten verlaten. Hillcoat had wel het lef om The Road te verfilmen maar niet genoeg lef om de ingeslagen weg consequent naar een einde te loodsen. En dat is jammer. Hillcoat scoort namelijk wel met de visueel beangstigende aanpak van een wereld die totaal ingestort is en de mensheid eigenlijk niets meer te bieden heeft dan een zekere dood. Hillcoat legt de nadruk om de vader zoon relatie. Vader probeert met de moed der wanhoop toch nog iets van een toekomst voor zijn zoon te vinden. Zoonlief is geboren in deze wereld en kent de fauna, flora en het leven van weleer niet. Bekijken we The Road vanuit een psychologische invalshoek is het ook de vraag of de jongen zich wel zo zal gedragen als hij in de film doet. Zo heeft The Road verschillende punten die stof tot nadenken en discussie bieden.
De grootste overwinning boekt Hillcoat in zijn aanpak van het inmiddels platgetreden subgenre van de postapocalyptische science fiction film door zich te onthouden van een gewelddadig spektakel vol punkers op motoren. The Road is geen Mad Max 2: the road warrior maar bevat wel elementen uit eerdere werken als A boy and his dog uit 1974, Def-Con 4 uit 1985, het recente The Book of Eli maar vooral het laatste stuk uit de indringende BBC televisiefilm Threads uit 1984, waarin mensen proberen te overleven na een nucleaire aanval. Waar Hillcoat al zijn voorgangers overtreft is de totale troosteloosheid waar de wereld in terecht is gekomen en het kleine menselijke verhaal dat hij daar aan koppelt. De beelden raken. Wanneer we ze vergelijken met de beelden die we in de journaals uit rampgebieden zien komen dan is dit de overtreffende trap die het einde van de mensheid betekent en waarvan geen weg meer terug lijkt.
Na Lord of the rings is Viggo Mortensen weer onderweg en gooit zelfs zijn trouwring in de afgrond. Mortensen zet zijn rol met veel intensiteit en overtuigingskracht neer maar wordt niet altijd gesteund door het scenario van Joe Penhall. De dialogen zijn soms wel erg cheesy en het was op verschillende momenten beter geweest wanneer vader en zoon weinig tot niets tegen elkaar hadden gezegd. Dat was realistischer geweest in een situatie als deze. In het boek van McCarthy zwijgen de twee het grootste deel van de tijd en is er ook geen verklarende voice over. Die heeft Hillcoat er ingezet om bioscoopbezoekers die het boek niet kennen een beetje op weg te helpen. De voice over is overbodig. De beelden spreken immers voor zich.
Wat voor Mortensen geldt, geldt ook voor de kleine Kodi Smit-McPhee, die een goede rol neerzet met het materiaal dat hij gekregen heeft. In kleine bijrollen zien we een vrijwel onherkenbare Robert Duvall als de oude man Eli, Guy Pearce, Molly Parker en Charlize Theron als de moeder, een rol die aanmerkelijk groter is geworden dan in het boek. Hier maakte Hillcoat dus wel een keuze die afwijkt van de geschreven bron en het is spijtig dat hij dat niet ook deed op andere momenten.
Hillcoat presenteert met The Road een film die niet bij iedereen in de smaak zal vallen. Daarvoor is de toon veel te naargeestig en deprimerend. De liefhebber van post apocalyptische vertellingen en distopieen kan zich voorbereiden op een interessante schets van een wereld die we hopelijk nooit hoeven te ervaren. Hillcoat laat in het midden wat er nu precies voorgevallen is en richt zich op het leven na de ramp of beter gezegd: wat er nog over is van het leven na de ramp. De laatste hoop op een toekomst voor de menselijke waardigheid, waarden en normen is daarbij gevestigd op een vader en zijn zoon. Hillcoat gaat daarbij voor de beleving van de karakters en de laatste strohalmen waar zij zich aan vastklampen. Hij levert een indrukwekkende film af maar verwacht geen actiespektakel.
