-Zoals boer Bertus zij: mischien moet je er aan wennen dat deze film niet gezien wil worden -Dat was best wel saai. Als je nou een drama maakt, dan wil ik ook drama zien! En niet zo'n "ah laat maar" houding. Tjah... -Ik probeer er echt nog iets enigzins onderbouwend of clevers over te zeggen... maar... tjah.. tjah.. tjah.. -Bijna 2 uur lang ruk en ongeloofwaardig, dan 5 minuten spanning en eindigen met een fishermans friend reclame.. Subliem -Goede reclame voor domme blondjes -Kinderen geen bezwaar -Onze inzending voor het Syrische filmfestival.. -Mij een beetje een te Syrieuze film.
Kom niet aan mijn kinderen zou een Nederlandse remake kunnen zijn van Not without my daughter met Sally Field uit 1991. Van een omgekeerde remake beweging is in dit geval geen sprake. Het is eerder een teken aan de wand dat er al meerdere films zijn die zich vinden in een aan elkaar verwante tragische gebeurtenis. Het scenario van de werkelijkheid is schokkender dan menig filmmaker kan bedenken.
Hanne (Karina Smulders) heeft uit een huwelijk met de Syrische man Nizar (Cahit Olmez) twee kinderen. Als Nizar de twee kinderen Azim en Bibi ophaalt om naar Eurodisney te gaan kan Hanne niet vermoeden wat er gespeeld wordt. Azim en Bibi keren niet terug. Hanne krijgt de schrik van haar leven wanneer Nazir belt en laat weten dat hij met de kinderen naar Syrie is gevlogen en in Damascus zit. Hij is niet van plan terug te keren en pas dan dringt tot Hanne door dat haar kinderen ontvoerd zijn. Dat is het begin van een slepende strijd tegen instanties waarbij Hanne geholpen wordt door adviseur Wouter Simons (Thom Hoffman). Maar ook met zijn hulp lijkt het een onbegonnen strijd. Nizar heeft overal leugens over Hanne verteld en het ziet er niet naar uit dat Hanne haar kinderen via een normale legale en diplomatieke weg terug zal krijgen. Na twee zware en uitputtende jaren rest er nog slechts één mogelijkheid. Azim en Bibi moeten het heft in eigen hand nemen.
Het waargebeurde verhaal van Janneke Schoonhoven beheerste drie jaar geleden het dagelijkse nieuws. Heel Nederland volgde de strijd van Janneke tegen instanties en het diplomatieke gesteggel tussen Nederland en Syrië toen de twee kinderen hun toevlucht hadden gezocht in de Nederlandse ambassade in Syrië. Een soortgelijke geschiedenis werd in 1991 ook door Brian Gilbert verfilmd als Not without my daughter. Hij vertelde het eveneens waargebeurde verhaal van de Amerikaanse Betty Mahmoody, in de film vertolkt door Sally Field. Zij gaat in 1984 met haar Iranese man op vakantie in Iran. Eenmaal ter plaatse trekt hij de teugels aan en komt Betty onder de strakke Islamitische regels voor vrouwen en kan het land niet meer verlaten en zeker niet zonder haar dochter. In beide gevallen is de waarheid heftiger dan een film kan vatten maar het scenario van Marian Batavier en Nicolette Steggerda pikt de essentie van de gebeurtenissen goed op. Dit is een relaas van totale onmacht en bovenmenselijk doorzettingsvermogen om alles in het werk te stellen om je geliefden weer in de armen te kunnen sluiten. En dan te bedenken dat er volgens scenario´s als deze in werkelijkheid ieder jaar rond 200 kinderen worden ontvoerd.
De lijnen worden in Kom niet aan mijn kinderen duidelijk getrokken. Het zwaartepunt van goedheid ligt bij moeder Hanne en ergens ver weg in het grijsgebied staat Nazir. Ron Termaat gaat duidelijk voor het onderbuikgevoel van rechtvaardigheid en gezond moederinstinct. Kun je daar in meegaan dan is Hanne de heldin tegenover de schurk Nazir. Dieper liggende overwegingen aan de zijde van Nazir komen niet aan bod en al zouden die er zijn, dan vergaan ze als sneeuw voor de zon wanneer moeder Hanne het zwaard van de moederliefde hanteert. Dat kan bij een kritisch bioscooppubliek verkeerd vallen en vooral omdat de feiten nog zo vers in het geheugen liggen. Los van die last is Kom niet aan mijn kinderen een onderhoudende drama thriller
