Het is verwarrend. Bad lieutenant: port of call New Orleans is geen vervolg maar ook geen remake van het grimmige vrijwel gelijknamige origineel van Abel Ferrara uit 1992. Is het dan misschien een re-imagination? Het zal allemaal wel. Als Bad lieutenant is Nicolas Cage gelukkig weer eens onvervalst en ouderwets op zijn plaats in een rol die raakvlakken heeft met zijn defaitistische en Oscarwinnende optreden in Leaving Las Vegas.
Het is een chaos in New Orleans. De stad kampt met de nasleep van orkaan Katrina. De opportunistische detective Terrence McDonagh (Nicolas Cage) wordt onderscheiden voor een heldendaad waarbij hij een rugletsel oploopt dat hem de rest van zijn leven pijn laat lijden. Met een van pijn vertrokken gezicht zet Terrence zijn werk voort en houdt zich op de been met een mix van pijnstillers, cocaïne en alles waar hij zijn handen op kan leggen. Het gaat van kwaad tot erger en in een toenemende mate gefrustreerde McDonagh draait zijn hand niet om voor schimmige zaakjes. Als hij de leiding krijgt in het onderzoek naar een meervoudige moordzaak pakt hij dat op zijn geheel eigen wijze aan. Zijn enige getuige neemt de benen en ondertussen kampt McDonagh met een forse verslaving, heeft schulden door misgelopen weddenschappen en probeert hij zijn vriendin Frankie (Eva Mendes), die haar geld als prostituee verdient, uit handen van hardhandig gespuis te houden.
Het hergebruik van de titel is eerder een vloek dan een zegen. Het zorgt voor een onnodig onduidelijke situatie. Abel Ferrara liet in 2008 in een interview weten dat hij het vreselijk vond dat er een remake in aantocht was van zijn originele Bad lieutenant (1992) en zette ernstige vraagtekens bij de keuze van Nicolas Cage om in de huid van Harvey Keitel te kruipen. Werner Herzog denkt daar anders over. Zijn film is geen remake van de film van Abel Ferrara, die hij naar eigen zeggen nog nooit heeft gezien. De titel Bad Lieutenant zou door de producenten zijn toegevoegd aan Port of Call New Orleans uit marketing en promotionele overwegingen. Hoe dan ook, feit blijft dan beide Bad lieutenants gaan over een aan lager wal geraakte corrupte politieman met een forse drugsverslaving. Maar de beide Bad lieutenants van Ferrara en Herzog openbaren zich als compleet andere films. Waar Ferrara een grimmig en naargeestig gootdrama neerzet, gooit Herzog het op ironische wijze over een absurde en surrealistische boeg, compleet met vreemd geschoten hallucinatoire beelden van leguanen en break dansende geesten.
Het is een verademing Nicolas Cage eindelijk weer eens in een rol te zien die hem ligt. Met zijn Droopy blik en antihelden uitstraling is Cage goed gecast voor de rol van Terrence McDonagh. Maar eerlijk is eerlijk, Cage doet dit soort optredens op de automatische piloot en echt bijzonder is het daarmee niet. Herzog weet gelukkig wat hij aan Cage heeft en haalt er het beste uit. Dit soort absurditeiten en het aan lager wal geraakte karakter dat meer en meer een kruitvat wordt ligt Cage aanmerkelijk beter dan de actievehikels waar hij de laatste tijd in verscheen. Het is wat jammer dat de boog niet de volledige speelduur gespannen blijft. Het kost Herzog gaandeweg zichtbaar moeite om het scenario William M. Finkelstein de volle 122 minuten in leven te houden. Een strakkere montage en kortere speelduur had de film niet geschaad.
Bad lieutenant: port of call New Orleans is een degelijk gemaakte film die toch in de schaduw van zijn wel of niet voorganger gezien zal worden. Zonder voorkennis van Ferrara’s voorganger zal de waardering voor Herzogs film groter zijn. Met voorkennis van Ferrara’s origineel is de film van Herzog aanmerkelijk braver, veiliger en politiek correcter.
