Iedere oorlog heeft zijn thuisfront en zo heeft ook het genre van de oorlogsfilm zijn thuisfront films. Het zijn doorgaans geen vrolijke films. Ze leggen de nadruk op de ellende, de tragiek en de diepe sporen die een oorlog achterlaat in de levens van mensen. De heroïek van het slagveld is ver te zoeken.

Na een heldhaftige confrontatie met de vijand in Irak wordt Will Montgomery (Ben Foster) met een posttraumatisch stresssyndroom huiswaarts gezonden. Terug in Amerika kan hij ver van de stress van het front zijn dienstijd uitdienen. Hij krijgt geen gemakkelijke taak. Samen met de ervaren kolonel Tony Stone (Woody Harrelson) moet hij de nabestaanden van gesneuvelde militairen het slechte nieuws brengen. Hij moet zich daarbij aan een strak protocol houden. Hij moet ervoor zorgen dat hij de boodschap duidelijk en met respect maar zakelijk overbrengt en vooral niet persoonlijk betrokken raakt. Will komt terecht in een wereld waarin de emoties vaak hoog oplopen. Als hij op een dag de jonge moeder Olivia Pitterson (Samantha Morton) het slechte nieuws van haar gesneuvelde man komt brengen raakt hij intrigeert door de wijze waarop zij omgaat met het nieuws. Tegen alle regels in zoekt hij contact met Olivia.

Oorlogsfilms waarin het thuisfront centraal staat kenmerken zich doorgaans door diepe emoties en de traumatische sporen die een oorlog achterlaten. The Messenger sluit naadloos aan bij films als Coming home, Gardens of stone, The Deerhunter, In the valley of Elah, Home of the brave, het recente Stop Loss en het Britse Mark of Cain.
De debuutfilm van Oren Moverman is een puik en innemend stuk filmwerk met acteer prestaties van de bovenste plank. Ben Foster, eerder te zien in Hostage, X-Men: the last stand, 30 Days of Night (2007) en 3:10 to Yuma, onderstreept zijn veelzijdigheid als acteur nog eens met een prachtige vertolking als de beschadigde soldaat die heling hoopt te vinden bij een emotioneel beschadigde vrouw. De meest opvallende vertolking komt echter van de Woody Harrelson, die zich in 2009 als een ware kameleon door filmland bewoog. Hij verscheen dolkomisch en cartoonesk in het hilarische Zombieland, in een tragikomische rol in Defendor, als een geflipte hippie in 2012 en bloedserieus in The Messenger. En Harrelson laat nergens een steek vallen. Dat vraagt om respect. Voeg daar de altijd betrouwbare Steve Buscemi en Samantha Morton aan toe en de film kan niet meer stuk.

Oren Moverman schreef eerder onder andere het scenario voor de onconventionele Bob Dylan biopic I'm not there en waagt zich nu zelf op de regiestoel. De vreemde wendingen uit de Bob Dylan biopic laat Moverman achterwege. Hij gaat voor een degelijke, weinig originele maar wel doeltreffende aanpak die voldoende ruimte geeft aan de acteurs om hun kunnen te tonen in subtiele vertolkingen zonder dat ze in de weg worden gezeten door onnodige subplots. Daarbij laat Moverman ook de relatie tussen Olivia en Will niet gebukt gaan onder de geijkte Hollywood tranentierlantijnen. Olivia en Will blijven mensen en geen gekunstelde scenario constructies.
The Messenger is vooral een eerlijke en integere film over verlies en de verwerking daarvan. En dat doet en ervaart iedereen op zijn eigen manier. Met die zin in gedachten openbaart kolonel Tony Stone zich uiteindelijk als de meest tragische figuur in de film. Waarom dat is zal ieder voor zich moeten ervaren.

Geleverd door Filmtrailer.com

Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2010