Zin in een ongecompliceerde en vooral zomerse feelgood film? Deze zomer komt hij uit Frankrijk en presenteert een tonronde Gerard Depardieu in een van zijn meest sympathieke vertolkingen van de afgelopen jaren. Jean Becker raakt een gevoelige maar ook makkelijke snaar.
De 45-jarige Germain (Gerard Depardieu) leeft het goede leven met zijn vriendin Annette (Sophie Guillemin) en vooral zoals het komt. Erg snugger is hij niet en vrijwel analfabeet maar dat weerhoudt hem niet van vele uren aan tafel door te brengen in het café met zijn vrienden. Hij woont bij zijn moeder achter in de tuin in een caravan en draagt daar zorg voor de moestuin. Tussen Germain en zijn moeder botert het niet echt. Germain is het gevolg van een ongewenste zwangerschap en dat heeft zij haar zoon zijn hele leven op het hart gedrukt. Germain werd dan ook vrijwel aan zijn lot overgelaten. Daar komt verandering in wanneer hij de hoogbejaarde Margueritte (Gisèle Casadesus) ontmoet. Margueritte is een intelligente, belezen dame die de hele wereld rond is gegaan als landbouwdeskundige. Als Germain en Margueritte elkaar leren kennen is dat het begin van een warme vriendschap die het leven van Germain voor altijd al veranderen.
De Franse regisseur Jean Becker (77) doet niet bij iedereen meteen een belletje rinkelen. De routinier maakte begin jaren tachtig furore met de pittige thriller L'été meurtrier (1983) met een piepjonge Isabelle Adjani als femme fatale die een heel dorp op zijn kop en naar haar hand zet. Die film verscheen enige tijd geleden in Nederland op DVD. Dat was ongeveer in dezelfde periode dat Becker zich van een heel andere kant liet zien met de plattelandsode Dialogue avec mon jardinier. Evenals in het soortgelijke en even charmante Dialogue avec mon jardinier staat ook in La tête en friche de ontmoeting tussen twee contrasten centraal die uitmondt in een mooie vriendschap.
De tegenwoordig fors uit de kluiten gewassen Depardieu zet een sympathieke rol neer die weinig om het tonronde lijf heeft maar desondanks de juiste snaar raakt. Een soort van Franse Forrest Gump die in plaats van chocolaatjes de bejaarde Miss Daisy, sorry Margueritte leert kennen die de bon sauvage tot een geletterd intellect omtovert. Becker trekt daarbij alle idyllische clichés over Frankrijk uit de kast en alsof het nog niet genoeg is zet hij Gisèle Casadesus als het glanzende kersje bovenop de toch al zoete maar o zo lieve slagroomtaart.
