Het lot van de wat oudere bioscoopbezoeker in 2010 is dat hij voortdurend wordt geconfronteerd met een recycling van zijn jeugd- en tienerjaren. De popcultuur van weleer wordt schaamteloos gekopieerd en verpakt in mooie woorden als reboot en reimagination. Dat tienerhit The karate kid uit 1984 ook tegen een remake aanloopt is geen opzienbarende verrassing. Het is de zoveelste uiting van de opgedroogde Hollywoodbron en zelfs wanneer de uiteindelijke remake niet eens onaardig is blijft het een knieval voor uitgeknepen inspiratie en een keuze voor de weg van de minste weerstand.
De twaalfjarige Dre Parker (Jaden Smith) ziet het helemaal niet zitten wanneer hij met zijn moeder Sherry (Taraji P. Henson) naar het verre Beijing in China moet verhuizen. In een poging tot vriendschap laat hij zijn oog vallen op het meisje Meiying (Wenwen Han). Meiying is violiste maar is aardig onder de indruk van de danskunsten van Dre. Dre trekt ook de aandacht van de opschoten Cheng (Zhenwei Wang), die Dre met een demonstratie Oosterse krijgskunst een vernederend lesje leert. Het gaat van kwaad tot erger wanneer Dre steeds weer tegen Cheng aanloopt en iedere keer het onderspit delft. Dat ontgaat ook de vriendelijke maar vreemde conciërge Mr. Han (Jackie Chan) niet. Hij neemt Dre onder zijn hoede en stoomt hem met nogal ongebruikelijke trainingstechnieken klaar voor een onvermijdelijke confrontatie met Cheng tijdens een komend Kung Fu toernooi.
De in Nederland geboren maar in Noorwegen grootgebrachte regisseur Harald Zwart leverde in 2001 een heerlijke zwarte komedie af met One night at McCool's. Daarna ging het in sneltreinvaart bergafwaarts met het halfzachte gezinsentertainment werkje Agent Cody Banks (2003) en de wanstaltige remake The Pink Panther 2 (2009), een film die uit puur respect en eerbetoon aan Peter Sellers verboden zou moeten worden. Zwart zou nu toch beter moeten weten, maar nee, hij waagt zich wederom aan een remake. En wederom een film die een icoonstatus heeft. Afgezien van de foutieve titel (Kung Fu is geen karate) is er weinig nieuws onder de zon.
De plaats van handeling is verlegd naar het Verre Oosten maar verder laat de film zich snel uitschrijven met de vaste ingrediënten van onconventionele trainingstechnieken, vaderlijke levenslessen van meester Jackie Chan, het obligate shot van de Chinese Muur, de ontluikende romance tussen Dre en Meiying, de in zwart geklede schurken en uiteraard het happy end waarin Dre na een stoomcursus ineens doorgewinterde kung fu beoefenaars verslaat. Het is een belediging aan het adres van de beoefenaars die hun hele ziel en zaligheid jarenlang met ongekend doorzettingsvermogen opofferen om tot ware meesters van de krijgskunst te worden. En dan komt daar zo’n opgeschoten brutaal hip hop mannetje die hun wel eens even zal laten zien hoe het moet.
The karate kid van John G. Avildsen paste in 1984 precies in het tijdsbeeld. De toen al 23-jarige Ralph Macchio werd een ware tienerheld en zou het kunstje in enige vervolgen herhalen onder bezielende leiding van meester Mr. Miyagi (Pat Morita). Er werd in 1994 al een eerste poging gedaan om de franchise nieuw leven in te blazen. Ralph Macchio keerde na drie films niet meer terug en zo moest Pat Morita moest in The next karate kid verder met een jonge Hilary Swank, die vijf jaar later haar eerste Oscar zou winnen voor Boys don’t cry. In 2010 is het acteerechtpaar Will Smith en Jada Pinkett-Smith als producenten verantwoordelijk voor de remake en schuift volgens goed Hollywood nepotisme gebruik hun tot filmster gebombardeerde 12-jarige zoontje Jaden naar voren, ook niet bijster indrukwekkend aanwezig in The day the earth stood still en The pursuit of happyness.
En daar wringt de schoen. Jaden Smith is duidelijk niet klaar om een film te dragen, zelfs wanneer we de vooruitgang ten opzichte van zijn eerdere optredens in acht nemen. Dat compenseert hij door fysiek in ieder geval overtuigend over te komen in zijn martial arts bewegingen. Het maakt in deze ook een wereld van verschil of je Jackie Chan naast je hebt die werkelijk van wanten weet of, met alle respect, Pat Morita, die helemaal geen martial arts achtergrond had. Wonderwel worden de talloze malen bewezen vaardigheden van Jackie Chan in The karate kid ernstig verwaarloosd. Hij krijgt eigenlijk maar één kans om even iets te laten zien.
Met de bagage van het origineel en een gezonde antipathie ten aanzien van remakes komt The karate kid niet als een straf uit de bus. Het is de zoveelste invulling van het bekende verhaal van de underdog die zich met wijze levenslessen naar een overwinning knokt. Waarbij je de vraag kunt stellen of het aanleren van vechttechnieken een wijze levensles is voor kinderen. Want laten we eerlijk zijn, het komt er uiteindelijk op neer dat Dre zijn rivaal Cheng onder de mat ramt. Als je langs al deze punten van kritiek kunt kijken dan is The karate kid zonder twijfel een onderhoudend zit, hoewel 140 minuten voor een film als deze tergend lang is.
