Voor Carey Mulligan kan 2009 niet meer stuk. Ze verscheen in Public enemies en Brothers en kreeg Groot-Brittannië aan haar voeten met de kittige vertolking in An education. Nu is het aan Nederland om door de knieën te gaan voor de intelligente charme waarmee regisseuse Lone Scherfig de swinging sixties laat herleven.
De pientere 16-jarige Jenny (Carey Mulligan) kan uitzien naar een opleiding aan de universiteit. Toch verwacht Jenny meer van het leven en wanneer de wereldwijze maar oudere charmeur David (Peter Sarsgaard) haar pad kruist laat ze zich meeslepen in een volwassen wereld vol pracht en praal. Jenny geniet met volle teugen, kijkt haar ogen uit en zet steeds meer vraagtekens bij haar verdere opleiding aan de universiteit. Dat ontgaat ook de schoolleiding niet. De eerste scheurtjes in het gouden leven beginnen zich af te tekenen wanneer blijkt dat David en zijn kameraad Danny (Dominic Cooper) er nogal schimmige praktijken op nahouden. Jenny komt voor een belangrijke keuze te staan. Geeft ze zich volledig over aan het ongecompliceerde en onbezonnen leventje van David en zijn vrienden of maakt ze haar school af en gaat naar de universiteit?
Gebaseerd op de memoires van Lynn Barber schreef Nick Hornby een vlot maar genuanceerd scenario dat voor Lone Scherfig de basis vormde voor een evenzo vlotte en charmante film. De hand van Hornby is herkenbaar. Hij schreef eerder de verfilmde romans High fidelity en About a boy. Ook nu toont Hornby zich een bekwaam meester in het neerzetten van onverwachte menselijke relaties met wijze levenslessen. De dialogen tussen Mulligan, Olivia Wiliams en Emma Thompson vormen een ware triomf. De wijze waarop Mulligan met hen in gesprek gaat getuigt van haar intelligentie. De reacties van Williams en Thompson tonen op hun beurt menselijkheid en begrip. Ze vervallen niet tot de vaak eendimensionale, rechtlijnige verbale touwtrekkerij die in films aan conservatieve docenten wordt toegekend.
De Deense regisseuse Lone Scherfig (Italiensk for begyndere, Wilbur wants to kill himself) laat op subtiele en smaakvolle wijze met veel oog voor detail en sfeer de swingende jaren zestig en het conservatieve, soms verstikkende Britse burgerlijke milieu herleven. Scherfig doet dat, in tegenstelling tot veel andere in de jaren zestig gesitueerde films, vooral niet geforceerd door spaarzaam maar doeltreffend om te gaan met de bijdragen aan de soundtrack en een niet al te opzichtige aankleding van de sets waarin romantiek de rode draad vormt.
De grote ster van de film is zonder twijfel de inmiddels 24-jarige Carey Mulligan. Er waren aanvankelijk twijfels of zij als 22-jarige jongedame wel gestalte zou kunnen geven aan een 16-jarige meisje. Mulligan trok de twijfelaars met haar screentest over de streep en kreeg de kans om een prachtige en innemende vertolking neer te zetten. Mulligan verscheen eerder in Pride & prejudice (2005), And when did you last see your father? (2007) en in 2009 naast An education in Public enemies en Brothers. Met An education Mulligan stal de harten van vele Britse bioscoopgangers en dat is niet vreemd. Mulligan wordt terzijde gestaan door de veelzijdige Peter Sarsgaard. Zijn casting is cruciaal. Hoewel hij ouder is beschikt hij over een jongensachtige uitstraling en kan met een simpele blik blijk geven van de stille wateren met diepe gronden. De balans tussen Mulligan en Sarsgaard is uitstekend. Sarsgaard is geen oude viezerik die zich seksueel opdringt en Mulligan is geen uitdagend Lolita meisje. Het acteerensemble wordt afgerond door mooie optredens van Alfred Molina, Sally Hawkins, Emma Thompson en een grappige leeghoofdenrol van Rosamund Pike.
Het is niet moeilijk om te vallen voor de charme van An education. Lone Scherfig presenteert een fraai gepolijste romantische feelgood movie die ondanks scherpe kantjes nergens bitter wordt. Koppel daaraan de weergaloze vertolking van Carey Mulligan en het ensemble dat haar terzijde staat en de avond kan niet meer stuk.
