Vriend en vijand kunnen niet ontkennen dat George Clooney van vele markten thuis is. Hij beweegt zich net zo makkelijk in drama als in komedie en draait zijn hand ook niet om voor een pot stevige actie. Dat kunnen niet veel acteurs met een sterrenstatus zeggen. Sterren worden immers maar al te vaak gestigmatiseerd en komen niet los van het soort rol dat hen groot maakte. Clooney heeft zich op succesvolle wijze verre kunnen houden van dat stigma.
Ryan Bingham (George Clooney) heeft zij zaakjes goed voor elkaar. Hij is het overgrote deel van het jaar voor zijn bedrijf op reis en maakt zo heel wat vlieguren. Ryan hoor je daar niet over klagen. Hij vindt het zelfs geweldig en zou niet anders willen dan zijn leven doorbrengen in Airworld, zoals hij het zelf noemt. In zijn jachtige en toch wel vluchtige leven ziet hij toch kans kennis te maken met de mooie Alex (Vera Farmiga), die feitelijk een zelfde leven heeft als hij. Het prille geluk krijgt een dreun wanneer het bedrijf van Ryan moet bezuinigen en zijn baas Craig Gregory (Jason Bateman) laat weten dat er fors gekort moet worden op het reiskostenbudget. Bingham ziet zijn wereldje instorten. Hij moet meer tijd op kantoor en thuis doorbrengen en met de vleigerij is het grotendeels voorbij. Als Ryan niet snel met een oplossing komt dan is het gedaan met de globetrotter en komt zijn relatie met Alex letterlijk en figuurlijk niet van de grond.
Up in the air heeft een lange voorgeschiedenis. Regisseur en scenarioschrijver Jason Reitman begon al in 2002 aan het scenario en had daarmee zijn eerste speelfilm willen afleveren. Het liep anders en voor hij Up in the air voor de camera’s kon krijgen dienden andere projecten zich aan. En zo wordt Up in the air voorafgegaan door Thank you for smoking (2005) en het alom geknuffelde Juno (2007). Toen Reitman eenmaal kans zag om Up in the air te realiseren was Amerika een ander land geworden. De economische voorspoed van begin jaren negentig was als sneeuw voor de zon verdwenen door de crisis. Reitman paste daarop de toon van zijn scenario danig aan en voegde interviews toe met mensen die hun baan verloren. Reitman baseerde zijn scenario losjes op de roman van Walter Kirn uit 2001 maar sluit vooral aan bij de actuele omstandigheden waarbij talloze Amerikanen hun baan verliezen en dromen in rook op zien gaan. Reitman voegt daar een prettig romantisch tintje aan toe en zet zijn cast, met George Clooney in de voorste gelederen, aan tot charmante vertolkingen. Het is vooral Clooney die weer laat zien dat hij toch meer is dan slechts een mooie kop en wensdroom van veel vrouwen. Na het maffe Men who stare at goats beweegt Clooney zich met evenveel schwung en kwaliteit op geheel ander terrein met een genuanceerde invulling van Ryan Bingham. Dat geldt ook voor Vera Farmiga, die haar ster de afgelopen tijd snel zag reizen en een waardig tegenwicht vormt op Clooney. Ook zij beweegt zich makkelijk tussen genres en verscheen vorig jaar in het oorlogsdrama The boy in the striped pyjamas en de thriller Orphan. Bijrollen zijn er verder van de frisse Anna Kendrick, bezig baasje Jason Bateman, Melanie Lynskey en Danny McBride.
Reitman smeedt, evenals in Thank you for smoking en Juno, wijze levenslessen, drama en komedie samen tot een genoeglijk geheel. Na drie films heeft Reitman bewezen een regisseur te zijn waar we voortaan naar uit kunnen zien en dat hij zich op eigen kracht los heeft gemaakt van zijn vader Ivan.
