Wie het filmnieuws de afgelopen maanden een beetje heeft gevolgd zal de naam Precious niet ontgaan zijn. Vooral toen er hier en daar Oscarbellen gingen rinkelen in de richting van hoofdrolspeelster Gabourey 'Gabby' Sidibe. Rinkelende Oscarbellen maken alleen nog geen gouden beeldje en de tijd zal leren of de hype in maart 2010 ook nog standhoudt.

De zwaarlijvige 16-jarige, Afro-Amerikaanse Claireece “Precious” Jones (Gabourey Sidibe) heeft een zwaar leven. Ze woont met haar dominante moeder (Mo’Nique) in een vervallen appartement in Harlem. Terwijl Precious zich zover als het kan bekommert om het huishouden voert haar steuntrekkende moeder niets uit en hangt de hele dag voor de televisie. Ze veegt hardhandig de vloer aan met haar dochter en gaat daarbij ook fysiek geweld niet uit de weg. Precious heeft al een kind, dat verwekt is door haar eigen vader en is in verwachting van een tweede. Dat zet nog meer kwaad bloed bij haar moeder die zich hierdoor verwaarloost voelt. Er lijkt een lichtpuntje in de duisternis op te doemen wanneer Precious de kans krijgt over te stappen naar een alternatieve school onder leiding van Ms. Rain (Paula Patton). Ms Rain creëert voor Precious een belangrijke haven waar ze zich veilig voelt en kan bouwen aan een nieuwe toekomst, ver weg van haar hardhandige en keiharde moeder.
 
De film kreeg aanvankelijk de titel Push: based on the novel by Sapphire, maar om verwarring te voorkomen met de science fiction actiefilm Push werd besloten om de film van Lee Daniels de wereld in te sturen met de onhandige titel Precious: based on the novel Push by Sapphire. Alleen Precious volstaat blijkbaar niet. Wellicht omdat de Amerikanen denken dat Precious een spinoff van Lord of the Rings is. In Nederland verschijnt de film wel als Precious.

Het zal niet vreemd in de oren klinken dat Oprah Winfrey haar naam aan de film verbond als co-producent. Inhoudelijk zijn er overeenkomsten met The Color purple uit 1985 waarin Winfrey zelf te zien was als Sofia naast Whoopi Goldberg. Precious is het soort film waar Winfrey en haar doorgaans vrouwelijke studiopubliek niet over uitgepraat en gejankt raken. Dat stigma is in dit geval eerder een barrière dan een zegen. Regisseur Lee Daniels levert immers een integere en oprechte film af die zich richt op een (helaas) alledaagse realiteit in de arme wijken van grote Amerikaanse steden. De materie is niet nieuw maar indruk maakt zijn film wel. Dat is voor een aanzienlijk deel terug te voeren op het moedige en gevoelige optreden van de nu 26-jarige Gabourey 'Gabby' Sidibe, die pas zes weken voor aanvang van de opnames werd gecast en haar debuut maakt. Sidibe maakt zich de pittige rol van Precious eigen op een wijze alsof ze dit zelf meegemaakt heeft en er is geen moment dat we twijfelen aan haar overtuigingskracht. We vragen ons wel af hoe de carrière van Sidibe zich na Precious verder zal ontwikkelen. Ervaring leert dat een dame van haar postuur in Hollywood ondanks haar talent gedegradeerd wordt tot stereotype optredens van straatwijze, vuilbekkende en opstandige Afro-Amerikaanse heksen. In het geval van Sidibe zou dat eeuwig zonde zijn.
Sidibe wordt vakkundig terzijde gestaan door een krachtig optreden van Mo’Nique als de door ellende en frustratie totaal afgestompte moeder die is afgegleden tot een toonbeeld van asociaal egoïsme. In verdere rollen zien we een onflatteus gepresenteerde Mariah Carey als sociaal werkster en Lenny Kravitz als de verpleger die Precious bijstaat als ze moet bevallen. Daniels koos er gelukkig niet voor deze gastrollen in de spotlights te zetten en daarmee de aandacht van de plot weg te trekken. Het is overigens de vraag of het grote gros de twee überhaupt zal herkennen.

Precious liet internationaal al een flink spoor na. De film werd officieel geselecteerd voor het Internationaal Film Festival in Cannes en won drie prijzen op het Sundance Film Festival waaronder de Grand Jury Prize en de Publieksprijs. Het gevaar met zoveel geknuffel is dat de verwachtingen erg hoog worden. Die verwachtingen worden deels waargemaakt. Eerlijk is eerlijk, Precious is inhoudelijk niet erg origineel en heeft alles in zich voor het Tv drama van de week maar het is de vertolking van Gabourey 'Gabby' Sidibe die de film van Lee Daniels de nodige grandeur geeft. Wrang en bitter maar met eerlijke hoop.

Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2009