Wes Craven wilde met zijn originele film uit 1972 een film afleveren die een definitieve streep zette door zijn strenge religieuze opvoeding. Hij wilde korte metten maken met de strenge onheilsgod die hem zijn hele jeugd had geteisterd en wilde iets scheppen dat nog nooit vertoond was, de grofste film ooit gemaakt. Het resultaat was The last house on the left. De psychologische roerselen op de achtergrond moet de remake ontberen. Drijfveer is hier de dollar.

Mari brengt de zomer met haar ouders John en Emma door in hun mooie vakantiehuis. De vakantie idylle slaat al snel om wanneer Mari en haar vriendin Paige in handen van een stel ontsnapte misdadigers vallen die niet zitten te wachten op getuigen. Ze nemen de twee doodsbange meisjes mee en onderwerpen hen aan grove vernederingen waarbij ze niet zachtzinnig te werk gaan. Paige komt om het leven en Mari wordt uiteindelijk voor dood achtergelaten. Met haar laatste krachten weet ze het vakantiehuis van haar ouders te bereiken. Maar zij niet alleen. De misdadigers hebben in het noodweer toevlucht moeten zoeken tot het huis van haar ouders en die krijgen langzaam maar zeker in de gaten met wie ze te maken hebben. John en Emma zijn niet van plan de belagers van hun dochter ongestraft te laten gaan.

Wes Craven deelde met zijn verontrustende weergave van verkrachting, vernedering en moord van twee jonge meisjes in 1972 een regelrechte stoot onder de gordel uit. Het geweld was reëel, echt en smerig. Craven wilde aanvankelijk een gewelddadige pornofilm produceren en het aanvankelijke script bevatte nog veel meer expliciet geweld dan uiteindelijk in de film kwam. In de originele versie had Last house on the left waarschijnlijk nooit het daglicht gezien.

Craven baseerde zich deels op Ingmar Bergmans De maagdenbron (Jungfrukällan) uit 1960. In deze qua geweld ook niet te onderschatten film grijpt Bergman terug op een middeleeuwse legende waarin een boerendochter op weg naar de kerk wordt verkracht en vermoord. De daders, twee schaapsherders, vragen vervolgens onderdak bij een boer, niet wetende dat hij haar vader is. De boer vermoordt vervolgens de beide schaapsherders. De overeenkomsten met Cravens geesteskind zijn inderdaad evident maar de herders worden dealers en de meisjes gaan naar een popconcert.
Samen met producer Sean S. Cunningham, die later zelf faam zou verwerven met Friday the 13th, begon Craven met een laag budget en beperkte middelen aan Last house on the left. Anno 2009 zijn de beide horrorveteranen bij de remake betrokken in een producerende rol en zit Dennis Iliadis (Hardcore) in de regiestoel.

Gezien de huidige maatschappelijke ontwikkeling waarbij een steeds breder publiek niet meer zo snel met de ogen knippert bij expliciet geweld zou je denken dat de remake van Last house on the left zijn voorganger vele malen overtreft. Vreemd genoeg is dat niet het geval en wordt er voor de brave ouders van Mari een belangrijke drijfveer tot de bloedige wraak weggenomen. The Last house on the left is een pittige film maar ontbeert het aan de karakterkoppen die het origineel meteen al zijn onheimelijke en smerige sfeer gaven. De uitstraling van David Hess als Krug was in 1972 meer dan overtuigend. Die vent wilde je echt niet tegenkomen in het donker. Krug in de vertolking van Garret Dillahunt is niets meer dan een goed ogende acteur die voor de film vies is gemaakt met een potsierlijke snor, sik en dik aangezette blik van waanzin. Waar de originele Last house overtuigde in zijn realisme, komt de remake over als een in scene gezet, gedramatiseerd verslag van de gebeurtenissen uit het origineel.
Daarbij is het een vreemde keuze van scenarioschrijvers Adam Alleca en Carl Ellsworth om zich enige punten op krampachtige te distantiëren van het origineel. Het origineel werkte toe naar de bittere climax waar de ouders van het meisje erachter komen dat hun dochter op gruwelijke wijze om het leven is gebracht door de onverlaten die zich onder hun dak ophouden. Het besef van de dood van hun dochter brengt hen buiten zinnen, wat als een belangrijke drijfveer geldt voor de afschuwelijke wijze waarop zij vervolgens toeslaan. In de remake is Mari niet dood en wordt daarmee de emotionele wanhoop ontnomen om korte metten te maken met Krug en zijn maatjes. Het levert een wat scheef beeld op waarbij de ouders zich ineens openbaren als beesten die niet eens zover afstaan van Krug. Craven, die van huis uit psycholoog is, zal er vast een mooi verhaal voor hebben maar vreemd is het wel. 

The last house on the left is de zoveelste in een niet aflatende reeks van ongeïnspireerde remakes. Hollywood beseft blijkbaar niet dat klassiekers voor een aanzienlijk deel gebonden zijn aan de tijd waarin ze verschenen en niet zondermeer naar het heden te tillen zijn. Meer dan een snelle manier van wat dollars verdienen kan de remake niet zijn. Als je echt van films houdt, laat je de originele immers in hun waarde.

Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2009