Zonder direct een predicaat van goed of slecht aan Liverpool te hangen kunnen we stellen dat de film van Lisandro Alonso een bijzondere ervaring is. Na een stevig stuk, uptempo rockmuziek tijdens de openingstitels slaat de film vervolgens direct om in een 84 minuten durende reeks van desolate stillevens, vrijwel verstoken van dialoog en zinvolle actie. 

Farrel (Juan Fernandez) besluit na twintig jaar op zee zijn zeebenen achter zich te laten en een heenkomen te zoeken aan de vaste wal. Hij wil huiswaarts keren en gaat in het onherbergzame Patagonië aan land waar de winter met een ijzige wind door de haven waait. In gezelschap van een fles wodka begeeft Farrel zich op weg naar zijn geboortedorp om te zien of zijn moeder nog leeft. Het wordt een eenzame tocht door het barre winterse landschap. Eenmaal terug op zijn geboortegrond lijkt de tijd te hebben stilgestaan. Zijn moeder leeft nog maar hij ontdekt nog een tweede persoon die deel uitmaakt van zijn leven.

Laten we gewoon eerlijk zijn. De nieuwe film van Argentijn Lisandro Alonso is geen makkelijke zit. Tegen de achtergrond van prachtig geschoten beelden van het ruige winterse landschap van het zuidelijkste puntje van Argentinië toont hij het niet bijster enerverende portret van een afgestompte zeeman. Waar de man in de afgelopen twintig jaar is geweest blijft onbesproken. Gesproken wordt er alleen wanneer het hoognodig is. Dat geldt ook voor de montage en de cameravoering van de film, die beiden zijn teruggebracht tot een minimum.

We volgen Farrel in zijn dagelijkse, totaal oninteressante handelingen waarbij voortdurend de vraag rijst waarom we hier naar kijken. Wil Lisandro ons ergens naartoe leiden en bouwt hij langzaam een onderhuidse spanning op? Nee, dat wil Lisandro niet. Liverpool is het eerder het existentiële portret van een sociaal afgestompte man die vervreemd is van zijn omgeving en verleden en leeft in zijn eigen vacuüm. In dat vacuüm zelf gebeurt niet veel meer dan leven, eten, lopen en het nemen van een forse teug wodka. En eenmaal terug bij zijn moeder blijft ook een hartelijk weerzien uit. Lisandro onderstreept in de personen die voorbij komen een angstwekkende leegheid van het bestaan die met slechts 84 minuten geen seconde te lang is. Liverpool zal geen breed publiek bereiken. Ontdaan van vrijwel iedere narratieve structuur is Liverpool niet meer dan een reeks van opeenvolgende flarden uit het leven van een man onderweg.

Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2009