Het is een verhaal zonder einde. Het conflict tussen Palestijnen en Israëli’s is niet langer terug te brengen tot slechts een politiek religieuze kwestie. Het conflict zit diep geworteld in de mensen zelf waarbij oud zeer, familieleed en open wonden dagelijks met het zout van de realiteit ingesmeerd worden. Gekibbel over en weer, vernederingen en in de basis een totaal onbegrip voor elkaars situatie maakt dit conflict welhaast onoplosbaar. Het is ook de inzet van Salt of this sea van Annemarie Jacir.

Soraya (Suheir Hammad) is een in New York geboren Palestijnse vrouw. Ze laat Brooklyn achter zich om naar Ramallah af te reizen om daar het geld dat haar opa heeft nagelaten op te halen. Maar door een bureaucratische dwaling krijgt ze het geld niet. Gefrustreerd door deze oneerlijke tegenslag ergert de op zich tolerante Soraya zich meer en meer aan het vernederende gedrag van de Israëli’s, die geen mogelijkheid onbenut lijken te laten om haar verblijf tot hel op aarde te maken. Met de moed der wanhoop besluit Soraya het geld met geweld van de bank te halen. Samen met twee Palestijnse vrienden berooft Soraya de bank en duikt onder in Israel. Met de hete adem van de autoriteiten in hun nek en het verlopen visum van Soraya begeeft het drietal zich door het land dat eens van hun voorvaderen was. Het is vooral Soraya die het steeds moeilijker krijgt met te accepteren dat het land en het huis van haar grootouders nu bewoond wordt door Israëli’s.

Met films als Laila’s birthday (2008), Rana’s wedding (2002), The Syrian bride (2004) en Lemon tree wordt maar al te duidelijk dat het conflict tussen Palestijnen en Israëli’s welhaast onoplosbaar is. De wederzijdse afkeer wordt zelfs bij de meest vredelievende burgers dagelijks bekrachtigd door wederzijdse irritatie, vernederingen en onnodige bureaucratische rompslomp. Hoe open en ogenschijnlijk vredelievend Soraya en het Israëlische meisje, dat nu in het huis van Soraya’s opa woont, elkaar ook tegemoet treden, er blijft dat smeulende conflict dat bij de kleinste irritatie oplaait en zich openbaart in de bevestiging van elkaars vooroordelen.

Salt of this sea biedt wat dat betreft weinig nieuws. Hoe moeilijk de dagelijkse omgang tussen beide volken is weten we nu zo langzamerhand wel. Het was de film van Annemarie Jacir ten goede gekomen dit voortdurend terugkerende aspect verder naar de achtergrond te dringen om voorrang te geven aan de persoonlijke beleving van Soraya in Palestina en haar ontluikende romance met Emad. Met die romance had Jacir nu juist, in combinatie met de prachtige natuurbeelden, de dagelijkse trivialiteit kunnen overstijgen. Nu is het toch net iets teveel een semipolitiek pamflet dat nog eens onderschrijft wat iedereen al weet een feitelijk alleen maar aanzet tot meer wederzijdse antipathie.

Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2009