Het lijkt een wat curieuze keuze van François Ozon en dat is Ricky ook. De man die ons eerder trakteerde op Sous le sable (2000), 8 femmes (2002) en Swimming pool (2003) pakt uit met een film die inhoudelijk in het verlengde lijkt te liggen van de titel van zijn vorige film, Angel (2007). Maar zo banaal en kort door de bocht is Ozon niet.

De alleenstaande moeder Katie (Alexandra Lamy) leert in de fabriek waar ze werkt Paco (Sergi López) kennen. De vonk slaat over en er bloeit een mooie romance op. Dochter Lisa (Mélusine Mayance) bekijkt de romantische perikelen van haar moeder met argusogen en moet wel even wennen nu er een surrogaatvader in beeld is. Daar komt nog bij dat Katie zwanger raakt en Lisa er weldra een broertje bij heeft. De kleine Ricky legt een zware last op de schouders van het gezin. Hij huilt voortdurend en heeft een niet te stillen honger. Toch slaan Katie en Paco zich door heel wat moeilijke nachten en als Katie na haar zwangerschapsverlof weer gaat werken, neemt de Paco de verzorging van Ricky voor zijn rekening. Katie kijkt alleen wel op wanneer ze op een dag thuiskomt en op het ruggetje van Ricky bloedvlekken aantreft. Ze verdenkt Paco ervan dat hij Ricky in haar afwezigheid mishandelt. Dat gaat Paco te ver en hij verlaat Katie. Katie komt er weldra achter dat ze een vreselijke vergissing heeft gemaakt. Ricky is geen slachtoffer van mishandeling. Katie doet de wonderlijke constatering dat er vleugels groeien op de rug van de kleine knaap.

De filmposter van Ricky lijkt een nieuwe interpretatie te zijn van de hoes van het album 1984 van Van Halen. Wees gewaarschuwd, Ricky is geen fantasie over het bestaan van engelen en geen pseudo Bijbelse vertelling. Ozon baseert zich op het korte verhaal van Rose Tremain en presenteert een magisch-realistische vertelling waarbij de wonderlijke Ricky slechts aangever is voor alledaagse problematiek en het functioneren en disfunctioneren van een gezin. Ricky werkt op een zelfde manier als de mysterieuze videoband uit Michael Haneke’s Cache. Het gaat uiteindelijk niet om de videoband maar wel wat dit element van buitenaf teweeg brengt binnen in het gezin en de onderlinge communicatie.

Het uitgangspunt van Ozon is een niet bijster hoopvol, grimmig en realistisch relaas uit de Franse arbeidersklasse. Het gezin wordt uit zijn dagelijkse brood op de plank routine wakker geschud door de komst van een wonderlijk en onverwacht element. Vanaf dat moment kan de film verschillende wendingen nemen, van reli-horror tot zoetsappig gezinsvermaak. Ozon prikt zichzelf niet vast op een genre en blijft ondanks de zonderlinge aanwezigheid van Ricky voor het voornaamste deel op het rechte dramapad waarbij de uitwerking van Ricky belangrijker is dan zijn achtergrond, hoewel de vragen natuurlijk wel rijzen.

Ozon heeft zich verzekerd van krachtig acteerensemble dat de niet eenvoudige opgave meekrijgt om in hun acteren een gouden middenweg te vinden tussen de genrewisselingen waar Ozon hen mee opzadelt. Maar in zijn basis blijft Ricky een familiedrama en dat biedt een houvast. Het is vooral na een bloedserieuze eerste helft van de film waarin het sociaal-maatschappelijke drama de boventoon voert, dat de acteurs het moeilijk krijgen op het moment dat Ricky arriveert. En dat geldt ook voor de regie van Ozon. Evenals de karakters lijkt Ozon zich niet goed raad met het jochie met vleugels. Dat zal ook opgaan voor de toeschouwers. Zij zullen, deels afhankelijk van hun voorkeur en geestelijke bagage, steeds iets anders in de film zien en eruit halen. Die onevenwichtigheid kan de film maken of breken. Ozon slaagt er in ieder geval wel weer in een spraakmakende film af te leveren die genoeg stof ter discussie oplevert. En daar is onder het genot van een goed glas wijn niets mis mee.

Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2009