Ieder huisje heeft zijn kruisje en wanneer we de talloze reality programma’s op televisie moeten geloven bestaat er geen ander gezin meer dan het disfunctionele gezin. In haar tragikomisch speelfilmdebuut neemt Ann-Kristin Reyels zo’n disfunctioneel gezin op de korrel tegen de achtergrond van de kille isolerende winterkoude in de afgelegen regio Uckermark.

De zestienjarige Lars (Constantin von Jascheroff) heeft het niet makkelijk. Zijn ouders zijn net gescheiden en hij is met zijn vader Henrik (Josef Hader) vanuit Berlijn verhuisd naar een verafgelegen boerderij in de dunbevolkte Duitse regio Uckermark, vlakbij de Poolse grens. Als buitenstaanders uit de grote stad krijgen ze moeilijk contact met de lokale bevolking. Zeker wanneer deze verneemt dat Lars en Henrik de oude boerderij om willen bouwen tot een feestboerderij voor trouwpartijen. Rare jongens, die stedelingen!
Aan elkaar hebben Lars en Henrik ook niet veel. Lars neemt het zijn vader kwalijk dat hij hem meegenomen heeft naar een godverlaten oord waar niets te doen is en wanneer ineens de nieuwe vriendin van zijn vader opduikt komt dat de communicatie tussen beide ook niet echt ten goede. Rondslenterend in de sneeuw met zijn twee honden lijkt er een lichtpuntje op te doemen voor Lars wanneer hij de dove Marie leert kennen. Maar de ontluikende romance valt slecht bij de vader van Marie, die gruwelt bij de gedachte van Lars als zijn schoonzoon.
De kerstdagen staan voor de deur en dat is doorgaans tijd voor verzoening. Lars en Henrik krijgen hier op bijzondere wijze mee te maken wanneer de moeder van Lars, de ex-vrouw van Henrik, geheel onverwacht op de stoep staat.  

Ann-Kristin Reyels zet met haar debuutfilm meteen een werk van hoge klasse neer met een volwassenheid die collega filmmakers doorgaans pas na jaren bereiken… en in veel gevallen nooit. Niet voor niets kwam er dan ook al heel wat lof haar kant op en werd haar frisse talent internationaal al de hemel in geprezen.
Reyels tragikomische maar geenszins absurde schets van een getroebleerd gezin, vol gortdroge humor en een opvallende cameravoering van een bevroren landschap kan niet anders dan pakken. Het kille, bevroren landschap dat de protagonisten omringd staat voor de verstarde relatie en communicatie van de familieleden die levensecht en herkenbaar zijn en toch over genoeg filmmagie beschikken om een relativerende afstand te bewaren. En hoe bevroren alle relaties ook mogen zijn, de gemoederen raken zodanig verhit dat de communicatie in ieder geval weer op gang komt.
De kracht van Reyels film ligt voor een aanzienlijk deel in de traag verlopende verwikkelingen rond fijn omlijnde karakters en de metaforische wijze waarop zij met het beeld omgaat. Ze doorbreekt de aanvankelijke starheid van haar karakters en in de beweging die zich dan aftekent openbaart zich de constatering dat er ook voor fors disfunctionele gezinnen nog een kans op geluk bestaat. 

Jagdhunde is vanaf 4 december te zien in het Filmmuseum (Amsterdam) en Filmhuis Den Haag.

Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2008