Twilight: Eclipse, nu in de bioscoop Win prachtige prijspakketten met daarin Eclipse armbanden, een exclusieve Combo Gift pack Team Jacob (incl. horloge/ pen/ sleutelhanger/ telefoonhanger/ stickerpack) en de DVD Twilight en New Moon.
De ware emotionele band van een moeder met haar kind is rationeel ondefinieerbaar. Maar wat wanneer die ondefinieerbare band zich voordoet met het kind van een andere moeder. Een intrigerend uitgangspunt dat de basis vormt voor de tweede speelfilm van Safy Nebbou.
Elsa Valentin (Catherine Frot) weet niet wat haar overkomt wanneer ze na een kinderpartijtje haar zoontje ophaalt en haar oog op de zesjarige Lola valt. Ze kan haar gevoel niet omschrijven maar de kleine Lola laat haar niet los. Het gevoel wordt meer en meer tot een obsessie en ze probeert in contact te komen met het meisje. Dat ontgaat ook Claire Vigneaux (Sandrine Bonnaire), de moeder van Lola, niet. Elsa heeft een psychiatrisch verleden en heeft de dood van haar eigen dochtertje vlak na de geboorte nooit helemaal kunnen verwerken. Wanneer Elsa uiteindelijk beweert dat Lola haar dochter is lijkt de nare geschiedenis zich te herhalen. Niemand wil Elsa geloven maar zij bijt zich vast in een zoektocht om haar gelijk te krijgen. Heeft Elsa inderdaad de greep op de werkelijkheid verloren of schuilt er achter haar bewering een vreselijk geheim.
Met L’empreinte de l’ange levert Safy Nebbou zijn tweede speelfilm af. Hij verzorgde met Sandrine Bonnaire eerder Le cou de la giraffe, rond een meisje dat met haar grootvader op zoek gaat naar haar verdwenen grootmoeder. Een zoektocht vormt ook de rode draad in L’empreinte de l’ange. Naast Sandrine Bonnaire (Un coeur simple (2008)) zien we Catherine Frot, die in 2006 hoge ogen gooide met haar ijzige optreden in La Tourneuse de pages. Dat strakke, welhaast ondoorgrondelijke gelaat speelt in L’empreinte de l’ange een flinke rol van betekenis. We lezen van haar gezicht heel subtiel af dat er achter de façade een ware storm schuilgaat die op het punt van uitbarsten staat.
Regisseur Safy Nebbou en schrijver Cyril Gomez-Mathieu verzorgden samen het scenario. Ze twijfelen welke kant ze met hun intrigerende uitgangspunt op moeten. Het tempo is laag maar onderhuids broeit er van alles waar we aanvankelijk de vinger nog niet op kunnen leggen. Het ingetogen en alledaags ogende familiedrama kruipt langzaam naar het genrehokje van een psychologische thriller. De bestemming wordt nooit bereikt. Wanneer blijkt wat er in het verleden van beide vrouwen voorgevallen is trekt Nebbou de stekker eruit en laat hij zijn publiek achter met de valse belofte van een anticlimax. Met de uitkomst van Nebbou is zeker niets mis maar wel met de uitwerking, de vormgeving en vooral de slotsom. Een spijtige conclusie voor een anderzijds goed gespeelde en potentieel tergende thriller.
