|
Het leven van het rebelse, vrijgevochten literaire wonderkind Françoise Sagan is zondermeer filmrijp. De debuutroman Bonjour Tristesse, die ze op haar negentiende in Frankrijk publiceerde brengt haar leven in een stroomversnelling die pas stopte toen ze in 2004 uitgeblust, op slechts 69-jarige leeftijd stierf.
Francoise Sagan was pas 19 jaar toen ze met haar debuutroman Bonjour Tristesse een aardverschuiving teweegbracht in de Franse literaire wereld maar ook ver daarbuiten. De roman bracht haar roem maar werd ook het startschot voor een turbulent leven waarin haar onafhankelijkheid en eigenzinnige levensstijl in het burgerlijke naoorlogse Frankrijk niet door iedereen in dank werd afgenomen. Daarbij gaf de rebelse Sagan zich over aan kortstondige relaties met mannen en vrouwen en verkeerde in losbandige kringen vol drank en drugs waarin geld voor haar geen rol speelde. Sagan leefde het leven in al zijn excessen, pleegde roofbouw op haar lichaam maar wist boven alles haar vrijheid te bewaken als het hoogste goed.
Actrice en regisseuse Diane Kurys (L'Anniversaire (2005)) presenteert met actrice Sylvie Testud een film die niet licht valt. Kurys neigt naar een zwartgallige weergave van het leven van Sagan. Haar werk wordt inhoudelijk door Kurys naar een tweede plan verwezen. Het is de persoon, de spraakmakende schrijfster, altijd goed voor een schandaal, die de boventoon voert en dat is toch wat jammer. Vooral omdat haar geschreven werk geen curiositeit is. Het werk van Sagan wordt tot op de dag van vandaag nog steeds door velen gelezen en het geeft een nogal scheef beeld van haar schrijverschap doo dat zomaar naar de zijlijn te verwijzen. Het maakt de vertolking van Sylvie Testud, ook te zien in het soms soortgelijke La vie en rose, er niet minder om. Zij geeft op innemende wijze gestalte aan een complexe persoonlijkheid die in een constante strijd verwikkeld leek te zijn met het leven, de haar omringende (vijandige) wereld en de soms destructieve relaties. Door de complexiteit van het karakter van Sagan is het wel moeilijk als toeschouwer aansluiting te maken en wanneer het leven van Sagan de meer duistere paden inslaat wordt het steeds moeilijker mee te gaan en sympathie op te brengen. Dat komt ook voort uit de te sterke nadruk op Sagan als mens en niet op Sagan als de onvolprezen schrijfster. Een keuze van Kurys die niet iedereen zal welgevallen.
Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2008
|
