Na het zien van The accidental husband doemde er een déjà vu gevoel op. En inderdaad. In The truth about cats & dogs (1996) was Uma Thurman ook te zien maar was het Janeane Garofalo die een radioprogramma presenteerde, verwikkeld raakte in amoureuze beslommering en Uma voor haar karretje spande. Deze keer is het Uma die presenteert en voor het karretje spant. 

De populaire Emma Lloyd (Uma Thurman) heeft met haar radioprogramma heel wat succes. Ze geeft adviezen in de liefde en lost relatieproblemen op. En voor degenen die het op de radio niet helemaal goed konden volgen brengt ze ook nog eens een boek uit. Emma zelf heeft een niet bijzonder levendige relatie met de wat stijve en conservatieve Richard (Colin Firth). Als de twee besluiten te trouwen blijkt dat Emma al eerder in het huwelijksbootje is gestapt en daar nog niet uit is. Emma heeft alleen geen idee wie de man in kwestie is en gaat op zoek naar de mysterieuze echtgenoot. Dat blijkt de vlotte brandweerman Patrick (Jeffrey Dean Morgan) te zijn. Met zijn levenslust en heel andere kijk op de zaken maakt hij in Emma de nodige twijfels los. Het wordt Emma duidelijk dat ze zal moeten kiezen tussen Patrick en Richard.

Regisseur Griffin Dunne is geen onbeschreven blad. Hij begon zijn filmloopbaan als acteur en was  in de jaren tachtig te zien in films als An American werewolf in London (1981) en After hours (1985). Toch bleef het doorgaans bij bijrollen en de naam van Dunne als acteur verdween gaandeweg uit het zicht. In 1996 maakte hij zijn regiedebuut met de korte film Duke of groove, waarvoor hij een Oscar nominatie pakte. Dunne verbond zijn naam als regisseur vervolgens aan films als Addicted to love (1997), Practical magic (1998), Famous (2000) en Fierce people (2005). The accidental husband zal aan die reeks van weinig opzienbarende films weinig veranderen. Het routineuze scenario van Mimi Hare, Clare Naylor en Bonnie Sikowitz komt niet verder dan een zoveelste invulling van uitgemolken plotelementen waarbij het haast obligate optreden van Colin Firth als de stijve, geremde romanticus dat nog eens onderstreept. Firth begint last te krijgen van het Hugh Grant syndroom van romcom typecasting. Gelukkig weet Firth zijn optredens in dit soort niemendalletjes nog te relativeren met het betere dramawerk. 

Uma Thurman is duidelijk niet op haar plaats. Ze is een te serieuze actrice om de paljas uit te hangen en straalt dat ook uit. In het betere dramawerk is ze doorgaans beter op haar plaats. Dat het scenario vooral bestaat uit doorzichtige karakters en verwikkelingen helpt haar ook niet. Daarbij is ze als Emma helemaal geen sympathiek karakter, dat van start gaat als een keihard zakelijk wicht die alles onder controle heeft en vervolgens transformeert tot een stuntelend trutje dat iedere flauwe grap over domme blondjes lijkt te bevestigen. Dat geldt eigenlijk ook voor Patrick (Jeffrey Dean Morgan), die aanvankelijk best een vlotte vent lijkt te zijn maar al snel vervalt tot een oppervlakkig leeghoofd met niets meer dan een aardige glimlach. Hopelijk pakt zijn vertolking van The Comedian in Watchmen volgend jaar beter uit.

Het is vermoeiend om te zien dat The accidental husband de zoveelste variatie is op een volledig uitgemolken thema. Het is nog vermoeiender te moeten constateren dat de formule nog steeds bioscoopbezoekers trekt. De formule zal daarom ook in toekomstige producties ingezet worden voor ongeïnspireerde suikerspinnen die op geen enkele wijze de honger stillen en er alleen maar voor zorgen dat je te laat ontdekt dat bij teveel eten de misselijkheid toeslaat.

Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2008