Na enige documentaires en korte films maakt de Argentijnse regisseuse Lucía Cedrón met Cordero de dios haar speelfilmdebuut. Voor Cedrón een film met een sterk persoonlijk karakter. Haar eigen vader, regisseur Jorge Cedron, stierf immers tijdens de Argentijnse dictatuur onder verdachte omstandigheden in ballingschap. Het is materie die als een niet te passeren donkere wolk boven Cedróns film hangt.

De Argentijnse weduwe Teresa (Mercedes Moran) woont sinds 1978 in ballingschap in Parijs. Wanneer haar 77-jarige vader Arturo ontvoerd wordt moet Teresa terug naar Buenos Aires. Haar dochter Guillermina (Leonora Balcarce) heeft contact met de ontvoerders maar de onderhandelingen over het losgeld verlopen moeizaam. Voor Teresa is de terugkeer een zware opgave die zout wrijft in oude, nog niet geheelde wonden. De ontvoeringszaak is omgeven met een waas van mysterie en Teresa houdt zich op de vlakte. De politie wordt niet ingeschakeld en het heeft er meer dan alle schijn van dat Arturo in het verleden iets gedaan heeft waarvoor hij nu een prijs betaalt. Zeker wanneer Guillermina contact opneemt met general Alejandro (Horacio Pena), een rijke vriend van haar opa, neemt de zaak een onverwachte wending. Alejandro wil het losgeld voor Arturo best betalen maar dan mag Teresa onder geen beding getuigen in het lopende onderzoek naar het verleden van het land. Teresa staat voor een zware keuze die hoe dan ook niet zonder gevolgen kan en zal blijven voor haar, voor Arturo en vooral voor Guillermina.

Lucia Cedron switcht tussen de ontvoering in 2002 en 1978, het jaar waarin Teresa (Malena Solda) en haar toen nog levende echtgenoot Paco (Juan Minujin) deel uit maakten van het verzet tegen de militaire junta. Cedron was zelf nog een klein meisje ten tijde van de dictatuur maar de vragen rond het verleden en de nog steeds mysterieuze dood van eigen vader vormen zichtbaar een leidraad in het scenario dat Cedron schreef. De schuldvraag loopt als een rode draad door het scenario. Toch blijft Cedron ondanks haar persoonlijke betrokkenheid op emotioneel veilige afstand en hanteert de meer zakelijke aanpak uit haar eerdere documentaires. Die passieve gelatenheid vindt ook zijn weg in het scenario en de karakters terwijl deze juist te maken krijgen met diep emotionele gebeurtenissen. De uitstekende cast weet dit gemis ten dele op te vangen maar een minder zakelijke regie had de dieper liggende trauma’s beter zichtbaar gemaakt.

Als speelfilmdebuut geven we Lucia Cedron desondanks het voordeel van de twijfel. Ze levert een degelijk gemaakt drama af rond zeker niet eenvoudige materie die haar ook nog eens persoonlijk raakt. Om in de vertaling van deze materie en haar persoonlijke ervaringen een gouden middenweg te vinden is zeker niet makkelijk.

Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2008