Een begrafenis is een gelegenheid waarbij familie elkaar vaak na lange tijd weerziet. Dat de tijd oude wonden heelt is een illusie. Een ontmoeting na jaren rijt de wonden weer open en strooit er door verstokte bitterheid nog eens extra zout in. De familie Taylor kan daar een fors woordje over meepraten in Dennis Lee’s integere familiedrama. 

De gespannen verhoudingen binnen de familie Taylor worden nog eens extra op de proef gesteld wanneer moeder Lisa Taylor plotseling omkomt bij een auto ongeluk. In de dagen rond de begrafenis komen de familieleden samen maar al snel blijkt dat de verstoorde verhoudingen uit het verleden nog niet vergeten zijn. Oud zeer steekt venijnig de kop op en een hernieuwde confrontatie is onvermijdelijk. Vooral zoon Michael (Ryan Reynolds) kost het grote moeite wanneer hij wederom geconfronteerd wordt met de herinneringen aan zijn bruut van een vader (Willem Dafoe), een alom gerespecteerde professor aan de universiteit die zich thuis als een tiran manifesteert. Hij heeft Michael in het verleden zodanig gekleineerd en fysieke mishandelt dat het trauma onuitwisbaar is.

Regisseur en schrijver Dennis Lee baseerde zich voor zijn speelfilmdebuut op eigen ervaringen. Dat hij daarbij misschien niet het achterste van zijn eigen tong wil laten zien verklaart mogelijk waarom de lijnen niet bijzonder scherp getrokken worden. Lee won met zijn korte film Jesus Henry Christ in 2004 een Oscar en liep lang met het scenario onder de arm door Hollywood. Toch wist hij uiteindelijk de juiste mensen te overtuigen en kan in zijn debuutfilm een imposante cast presenteren met Willem Dafoe, Emily Watson, Ioann Gruffud, Ryan Reynolds en Julia Roberts, die naar eigen zeggen alleen nog voor zeer interessante projecten op komt draven. Opvallend is de aanwezigheid van Reynolds, die met deze dramatische rol ook eens een andere kant van zijn kunnen als acteur laat zien en niet onverdienstelijk.

Het is de dialoog die de boventoon voert in Lee’s film. Toch is het vooral de onmacht tot werkelijk communiceren waarbij conflicten worden uitgesproken die de rode draad vormt. Wanneer gevoelens diep zitten zijn ze vaak niet te verwoorden en verdrukken de emoties de mogelijkheid van een open gesprek. Hoe verstokt deze gevoelens ook zijn, Lee komt tegen het einde van zijn films met een nogal ongeloofwaardige wending in de karakters die ineens als een blad lijken om te slaan en vraagtekens zet bij al het voorgaande. Het heeft er alle schijn van dat Lee naar het einde toe niet goed weet hoe hij zijn film en het verhaal voor zichzelf moet afronden. Een minpuntje in een verder degelijk gemaakt drama van een regisseur die we zeker in de gaten moeten houden.

Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2008