Een film als How she move windt er geen doekjes om. De doelgroep is welomschreven en de liefhebber van moderne urban dans wordt op zijn wenken bediend met een reeks spetterende dansacts. Dat is waar How she move om draait, niet meer en niet minder.

Het verhaaltje is flinterdun en feitelijk niet meer dan een podium voor de wervelende dansacts waarmee het semi-autobiografische scenario van Annmarie Morais gespekt is. In de achterbuurten van Toronto maken we kennis met Raya Green (Rutina Wesley). De van origine Jamaicaanse Raya is een uitstekende danseres en kan ook nog eens goed leren. Wanneer ze aangenomen wordt op een goede school ziet het er naar uit dat ze aan haar kansarme omgeving kan ontsnappen. Het lot keert zich echter tegen haar wanneer zus sterft door een overdosis drugs en Raya haar toekomst in duigen ziet vallen. Toch gooit de gedreven Raya het bijltje er niet bij neer en besluit een danswedstrijd op te zetten. Daarvoor sluit ze zich aan bij de Jane Street Junta dansgroep, die helemaal uit mannen bestaat. Met haar pittige dansbewegingen maakt ze daar al snel indruk op Bishop (Dwain Murphy), de leider van de groep. Maar Raya heeft een ander doel voor ogen dan de knapen in de dansgroep en dat breekt haar op. Ze staat uiteindelijk voor een belangrijke keuze.

Films als Honey, Save the last dance, Step up en Stomp the yard moeten het doorgaans niet hebben van originele plotontwikkelingen. Het zijn de muziek en de wervelende dansacts die het moeten doen. Ook Ian Iqbal Rashids How she move ontkomt daar niet aan. Toch heeft het scenario van Annmarie Morais, gebaseerd op haar eigen ervaringen, scherpe kantjes en toont een dieper sociaal maatschappelijk bewustzijn dan doorgaans zijn weg vindt naar films van deze strekking. Maar ook hier geldt dat de nadruk vooral ligt op de urban dansbewegingen en opzwepende muziek. Voor de liefhebber dus…

Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2008