Het tweespan van acteur Romain Duris en regisseur Cedric Klapisch leverde al zes keer een interessante samenwerking op waarvan Chacun cherche son chat, L’Auberge espagnole en de opvolger Les Poupées russes de meest opvallende uitingen waren. De twee zetten hun weg voort met Paris, een ode aan de stad maar ook aan vaak gevoelige intermenselijke relaties.

Pierre (Romain Duris) is een professionele danser in Parijs. Wanneer hij te horen krijgt dat hij te kampen heeft met een ernstige hartkwaal die hem mogelijk fataal kan worden, is hij genoodzaakt te stoppen met dansen. Het leven van Pierre neemt hierdoor een radicale wending en aan zijn wervelende leven komt abrupt een einde. Plotseling ziet hij zaken heel anders dan voorheen. Hij sluit zichzelf op in zijn appartement en beziet de wereld vanaf zijn balkon, hoog boven de stad. Parijs, de stad die hij zo liefheeft, krijgt een heel ander gezicht, evenals de mensen die hem omringen. Zoals zijn zus, de alleenstaande moeder Elise (Juliette Binoche) bij wie hij steun zoekt. Terwijl Pierre stilstaat bij zijn leven trekken andere levens aan hem voorbij met al hun dagelijkse beslommeringen die zijn eigen relaas in het juiste perspectief plaatsen.
 
Met Pierre letterlijk als het hart van het verhaal weeft Cedric Klapisch een boeiend web van vrienden, kennissen en bekenden die ergens wel met elkaar te maken hebben zoals dat in een normaal sociaal netwerk gangbaar is. Daarin huist het gevaar dat Klapisch te veel wil vertellen en een overdaad aan karakters de revue laat passeren. Het enige echte houvast bestaat in Pierre en Elise, die de rode draad vormen.

Zoals de titel doet vermoeden speelt de stad Parijs een belangrijke rol. Met een sprekende setting maakt Klapisch smaakvol gebruik van bekende en herkenbare punten als de begrafenis  Père Lachaise, Montmartre's Sacre-Coeur en uiteraard de Eiffel Toren. Daarbij laat hij zijn karakters bewegen in nostalgisch en neoromantisch beeld van Parijs, vol kleine ambachtelijke winkeltjes en markten, waarbij modernismen naar de zijlijn verdwijnen. De cameravoering van Christopher Beaucarne speelt daar mooi op in door de contrasten van de wereldstad te belichten zonder dat het een toeristische rondrit door Parijs wordt. Evenals in de portmanteau film Paris je t’aime uit 2006 vormt de stad een karakter dat in dit geval in zijn levendigheid haaks staat op de ingetogenheid die Pierre zich moet aanmeten. De dynamiek van de stad is immers te veel voor zijn hart maar blijkbaar ook voor de mensen die hem omringen. Ze zijn lang niet allemaal gelukkig en rapen de brokstukken van hun leven en slijten de dagen doorgaans alleen en zelfs in eenzaamheid. Naargeestig wordt het niet. Klapisch injecteert drama, romantiek en luchtige, soms bitterzoete humor in de juiste hoeveelheden zonder dat hij vervalt tot melodrama.

In Frankrijk was Paris al een groot succes. Niet vreemd, Cedric Klapisch is immers een regisseur van naam, sluit met zijn films aan in de wereldstedelijke geest van Parijs en met Duris en Binoche op de titelrol heb je al een aardige trekpleister in huis. Voor Duris en Binoche geldt dat zij ook nu weer de nobele status als toppers in hun ambacht waarmaken.

Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2008