Het huis waar je bent opgegroeid draagt vele herinneringen, goede en slechte. De ervaringen in en rond het huis zijn van invloed op de vorming van je persoonlijkheid en het loslaten van de veilige haven of de plek waar je veel hebt meegemaakt is een emotionele stap. Dat is de inzet van Manuel Poiriers La Maison.

Parijzenaar Malo (Sergi Lopez) is gescheiden van zijn vrouw. In het weekend kan hij zijn drie kinderen zien en dat is zo’n beetje het enige dat hem nog op de been houdt. Malo wil zo snel mogelijk Parijs verlaten en naar het platteland verhuizen. Als hij samen met zijn vriend Remi (Bruno Salomone) onderweg is valt zijn oog op een idyllisch huis midden in de natuur dat de te koop staat. In het huis treft hij in een kartonnen doos een brief aan van een klein meisje aan haar vader. Malo raakt geïntrigeerd door de brief en besluit de schrijfster op te zoeken. Hij vindt haar in Parijs. Cloe (Berenice Bejo) is inmiddels een volwassen maar ongelukkige vrouw. Ze woont samen met haar zus Laura (Barbara Schulz) en de twee kijken met afgrijzen uit naar de verkoop van hun ouderlijk huis. Malo voelt zich verbonden met het lot van Cloe, enerzijds omdat hij gegrepen wordt door de brief die geschreven is vlak nadat de ouders van de toen nog kleine Cloe gingen scheiden, en anderzijds omdat hij zichzelf ook verloren en misplaatst vindt. Malo besluit het huis te kopen, helemaal nadat er een romance tussen hem en Cloe opbloeit. Maar het huis staat niet zomaar te koop. Het wordt geveild en dan is het nog lang niet zeker dat Malo ook de nieuwe eigenaar wordt.

Emoties kunnen hoog oplopen als het gaat om het verlies van iets wat je bijzonder dierbaar is. Het verlies zet mensen tot ongebruikelijke handelingen aan. Het is die emotionele lading en diepgang die Manuel Poirier (Les femmes et les enfants d'abord, Western…) als een rode draad door zijn film laat lopen. Vanuit een eenvoudige plot werkt Poirier een gevoelig acteerdrama uit met meer dan geslaagde vertolkingen van de cast, waarbij Sergi Lopez een oude bekende is in het werk van Poirier. De twee maakten samen onder andere ook Western (1997) en Chemins de traverse (2004) en het is zichtbaar dat ze goed op elkaar zijn ingespeeld. En wederom richt Poirier zich op een man die een soort van midlife crisis doormaakt, hoewel Malo daar nog wel wat jong voor is.

La maison is een herkenbaar en levensecht acteerdrama dat schittert in zijn eenvoud en eerlijk en oprecht is als het om de diepe emoties gaat. De verwikkelingen komen wat langzaam op gang maar bouwen duidelijk toe naar de climax van de alles bepalende veiling van het huis. Het huis is immers inmiddels een belangrijk anker geworden in het leven van Cloe en haar zus maar nu ook voor Malo.

Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2008