Coming of age, een mooi begrip dat als predikaat geldt voor films waarin de jeugd op het punt staat de spannende en onzekere stap naar volwassenheid te zetten met alle bijkomende (hormonale) strubbelingen. Het is ook de inzet van Céline Sciamma’s debuutfilm waarmee ook zij een belangrijke stap zet op weg naar cinematografische volwassenheid.

De 15-jarige Marie (Pauline Acquart) is een wat verlegen meisje uit Parijs dat fysiek het onderspit delft bij haar leeftijdsgenootjes. Haar beste vriendin, de extroverte en stevig gebouwde Anne (Louise Blachère), vormt een scherp contrast. Anne maakt deel uit van het team van schoonzwemsters maar is daar een buitenbeetje. De vriendschap tussen Marie en Anne komt fors onder druk te staan wanneer Marie aanpapt met de wulpse Floriane (Adele Haenel), die aanvoerster van zwemteam is en met haar uitdagende voorkomen goed bij de jongens ligt. Floriane maakt echter misbruik van Marie door haar te gebruiken als rookgordijn voor de vrijpartijtjes die ze heeft met haar vriendje Francois (Warren Jacquin). De zaak wordt nog gecompliceerder wanneer Anne verliefd wordt op Francois terwijl deze zich blind staart op Floriane.

Céline Sciamma (27) is nog een jong bloempje als het gaat om de filmwereld en sluit daarmee mooi aan op de inhoud van haar coming of age film. Ze begon haar filmcarrière als scenariste en openbaart zich met Naissance des pieuvres ook als een regisseuse met toekomst. Daarbij ondersteunt zij zichzelf door haar eigen genuanceerde en fijn afgestemde scenario. Die subtiele nuances in de emotionele belevingswereld van de karakters maakte de vertolkingen van de jonge, grotendeels onervaren cast er zeker niet makkelijker op. De vertolkingen zijn dan ook meer dan lovenswaardig, waarbij Pauline Acquart speciale vermelding verdiend in haar complexe invulling van Marie, die in haar ondoorgrondelijke introversie soms bijna eng wordt. 

Sciamma bediend zich niet van de liederige soft focus dromerijen rond tienermeisjes van David Hamilton (Bilitis, Tendres cousins en Premiers desirs). Ze confronteert en toont een hoge mate aan realisme in het schetsen van de belevingswereld maar ook de werkelijke wereld die de jonge meisjes omringt, hoewel ze daarin niet doorzet tot de keiharde aanpak van de eveneens in Parijs gevestigde regisseuse Catherine Breillat (A ma soeur).

Hoewel het gegeven en de plot niet heel erg origineel zijn levert Sciamma met haar uitgebalanceerde scenario, consequente regie en de mooie vertolkingen van de cast een geslaagd debuut af dat een bezoekje aan de filmzaal meer dan de moeite waard maakt.

Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2008