Cesar Charlone en Enrique Fernandez deden achter de camera al de nodige vingeroefeningen. De één als scenarioschrijver, de ander als cameraman. Ze bundelen de ervaring in een gezamenlijk speelfilmregiedebuut dat hen direct profileert als een getalenteerd team met toekomst. 

Vlakbij de Braziliaanse grens ligt het arme dorpje Melo. Het hele dorp is in rep en roer want naar verluidt komt de paus op zijn reis door het land ook in hun bescheiden woongemeenschap. Naast de eer is dat natuurlijk een uitgelezen kans voor de arme bewoners om daar een slaatje uit te slaan. Er wordt een grote stroom aan toeristen en pelgrims verwacht  en als het een beetje meezit dan zitten de inwoners van Melo de komenden jaren op rozen. paus. Met al die rijkdom in zicht steken de bewoners van Melo financieel hun nek uit, gaan leningen aan en slaan forse voorraden in.
Ook Beto (César Troncoso) en zijn gezin laten zich wat dat betreft niet onbetuigd. Beto zet zijn geld en hoop op een op een openbaar toilet dat de toestroom aan mensen, tegen betaling uiteraard, kan voorzien in hun dagelijkse behoeften. Hoewel de rest van het gezin niet erg ingenomen is met het plan van vader Beto weet hij langzaam het geld voor zijn investering en bouwproject bij elkaar te krijgen. Maar het is allemaal net niet genoeg en het ziet er naar uit dat Beto zijn laatste reserves moet aanboren, zoals het geld dat klaarligt voor de opleiding van zijn dochter. Dat valt uiteraard niet in goede aarde en er zit voor Beto niets anders op dan andere financiële bronnen aan te boren. Maar welke?

César Charlone, de ene helft van het regieduo, begon zijn filmcarrière als cameraman en verbond in die hoedanigheid zijn naam aan films als Cidade de Deus (City of God) en The constant gardener (2005). Voor El bano del papa nam hij naast een deel van de regie ook de cameravoering voor zijn rekening. De andere helft van het regieduo bestaat uit Enrique Fernández, die eerder als scenarioschrijver, assistent regisseur en cameraman meewerkte aan verschillende korte films en documentaires in Uruguay en Duitsland. 

El bano del papa is herkenbare film van het Zuid-Amerikaanse continent waarbij levensechte ervaringen uit een eenvoudig bestaan gepaard gaan met de vaak niet al te beste levenomstandigheden, financiële kopzorgen, politiek instabiele regeringen en de ontsnapping van een idealistische jeugd die alles achter zich willen laten op zoek naar een groter heil, ver weg van het platteland. De beide regisseurs schreven ook het scenario en lijken op safe te spelen met een reeks kleurrijke maar niet erg originele karakters. Ze zijn herkenbaar uit andere films in een dorpssetting en doen zelfs al denken aan de verhoudingen binnen de goede oude Don Camillo films met Fernandel.
Die herkenbaarheid is geen probleem. Het vlot lopende scenario, de spontane vertolkingen en de mooie landschapsfotografie van Charlone maken El bano del papa tot een meer dan genoeglijke film die op luchtige wijze en met een knipoog de armoede van de dorpelingen aan de kaak stelt maar ook laat zien dat je altijd mag dromen. Hoe absurd dat in de praktijk ook mag uitpakken.

Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2008