Bij een titel als I could never be your woman doemen er al snel beelden op van tenenkrommende op ware gebeurtenissen gebaseerde drama’s vol ergernis, relationeel leed en belerende vingertjes. Amy Heckerling had dus beter een andere titel kunnen hanteren voor haar geslaagde en genoeglijke film die zeker niet voldoet aan dat beeld.
Michelle Pfeiffer is Rosie, een gescheiden moeder van een puberende dochter die als producente en schrijfster van een Tv serie het brood op de plank brengt. De serie zit alleen in een dip en uiteraard wil de programma directeur daar verandering in brengen. Bij een auditie laat Rosie haar oog vallen op de charmante Adam (Paul Rudd), die naast een acteertalent ook over een flink komisch potentieel beschikt dat de serie nieuw leven in kan blazen. De vonk tussen Rosie en de aanmerkelijk jongere Adam slaat meteen over en het duurt dan ook niet lang voordat de twee elkaar vinden in een innige omarming. Moeder Natuur (Tracey Ullman) vindt het maar niets en ook op haar werk kan niet iedereen zich vinden in de romance. Vuil spel is dan ook niet uitgesloten.
Het klinkt allemaal als een dertien in een dozijn romantische komedie en feitelijk is I could never be your woman dat ook. De kneep zit hem er alleen in dat regisseuse Amy Heckerling zelf een pittig scenario schreef dat clichés buigt en goede gemikte nuances aanbrengt in het dunne verhaaltje die het geheel ten goede komen. De timing van de acteurs is goed, de oneliners zijn op hun plaats en Heckerling speelt met het verwachtingspatroon doordat op een frisse wijze te doorbreken. Heckerling liet eerder met films als Fast times at Ridgemont High (1982), European vacation (1985) en Look who's talking (1989) zien dat ze over goede timing beschikt als het om humor gaat en dat werpt ook nu zijn vruchten af. Zonder die timing en de acteurs die dat aanvoelen was haar film waarschijnlijk een bijzonder vervelende ervaring geworden.
Heckerling opent haar film met een vuilbekkende en cynische deus ex machina in de vorm van Tracy Ullman als Moeder Natuur die even uitlegt dat de mensheid er een zooitje van heeft gemaakt. Zij probeert Rosie er vooral van te overtuigen dat haar tijd geweest is en dat het nu aan de jongeren is om voor het nageslacht te zorgen.
In tegenstelling tot veel andere romantische komedies zijn de beide hoofdrolspelers nu eens niet overdreven plat vormgegeven zoete typetjes. Pfeiffer en Rudd kunnen ook nog iets van hun rol maken en doen dat op een natuurlijke manier. De veelzijdige Rudd maakte met Heckerling eerder ook al Clueless (1995) en is eigenlijk altijd een beetje op de achtergrond gebleven ondanks degelijk werk in Halloween: the curse of Michael Myers (1995), Romeo + Juliet (1996), The cider house rules (1999) en The 40 year old virgin (2005). Hij was eerder ook in de beduidend minder geslaagde romantische komedie The object of my affection (1998) te zien. Pfeiffer was op haar beurt eerder te zien in het mislukte One fine day (1996) dat na het zien van de film verre van een fijne dag opleverde. Rudd en Pfeiffer zijn in Heckerlings film beter op dreef, gesteund door een vlot scenario, doeltreffende regie en grappige sidekick vertolkingen van Jon Lovitz (wanneer is hij eigenlijk niet leuk als sidekick?) en Fred Willard als de gladde baas. Het ensemble wordt smaakvol afgerond door de kleine Saoirse Ronan als dochter Izzie. Deze kleine dame is iemand om in de gaten te houden. Zeker wanneer we haar rol leggen naast het volledig andere maar niet minder indrukwekkende optreden in Atonement, waar ze Keira Knightley van het doek speelt. Genoeg te zien en te beleven dus in Heckerlings genoeglijke niemendalletje.
Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2007 |
