De Japanse animatieregisseur Hayao Miyazaki kan bij elke film die hij in de bioscopen brengt rekenen op een wereldwijd kassucces. De fantasie waarmee Miyazaki zijn films vormgeeft en de originele scenariokeuzes hebben fantastische films als Castle in the Sky, Princess Mononoke, Spirited Away en Howl’s Moving Castle opgeleverd. De regisseur, die qua stijl schatplichtig is aan Disney en de Westerse animatiecultuur en daarmee toch redelijk ver van de voor Japan zo kenmerkende anime afstaat, kondigt bij elke film aan dat het toch echt zijn laatste gaat worden. Ook al zit dat er voorlopig nog niet in, het wordt toch langzaamaan tijd te denken aan een opvolger. Miyazaki’s zoon, Goro maakt met Tales from Earthsea zijn regiedebuut.

Miyazaki junior koos voor het gelijknamige boek van Ursula K. Le Guin en laat zijn film net als bij paps doorgaans het geval is zijn verhaal afspelen in een niet nader aangeduid Europees aandoend land een paar eeuwen geleden.
Het land Earthsea is er niet al te best aan toe. Het koninkrijk is tanende en het volk begint zich vreemd te gedragen. Zo zien ze draken die doorgaans niet in contact met de mensenwereld treden. Magiër Ged (bijgenaamd ‘De
Sperwer’) komt tijdens zijn zwerftocht in contact met de jonge prins Arren.
Arren ziet er onschuldig uit maar zijn karakter herbergt veel agressie en opgekropte woede. De boze androgyne tovenaar Kumo besluit de jonge prins in te zetten en zijn genadeloze karakter te misbruiken om met Kumo’s aartsvijand Ged af te rekenen.

De eerste aanblik van Tales from Earthsea lijkt aan te tonen dat vader en zoon wat betreft stilistische aanpak niet al te veel verschillen. Op puur visueel vlak had Tales from Earthsea een film van de Miyazaki senior kunnen zijn. Natuurlijk ligt dit ook aan het feit dat beide Miyazaki’s zich hebben verbonden aan de door pa opgerichte Ghibli Studio. De vergelijking gaat mank als we wat verder in het verhaal zitten. Niet alleen heeft de jonge regisseur een verkeerde keuze gemaakt wat betreft het bronmateriaal, ook de behandeling van het verhaal getuigt van weinig originaliteit. De sprankelende bijfiguren en fantastische ontwikkelingen die de films van zijn vader kenmerken ontbreken bijna helemaal. Afgezien van de maar sporadisch voorbijvliegende draken is Tales from Earthsea nogal fantasieloos.

De verwikkelingen rond prins Arren zijn langdradig en op momenten zelfs saai. Bovendien speelt het verhaal zich erg veel op een vrij beperkte plek af. Zelfs de visuele pracht van de achtergronden mogen niet baten. Zoon Miyazaki mag nog wel even flink bij paps in de leer wil hij het succes van zijn vader kunnen evenaren. Zelfs de eerste film van de pa-Miyzaki, Castle of Cagliostro uit 1979 is van kwalitatief beter niveau als dit probeersel van zoonlief.

Arjan Welles 
©Movie Machine 2007