Niet alle uit Japan afkomstige verhalen en films rond samoeraikrijgers moeten we bij voorbaat voorzien van het etiket uitzinnige actiefilms met wellustig spuitende bloedfonteinen. Ame Agaru behoeft een ander etiket en gaat feitelijk in tegen alles wat het beeld van de samoeraifilm stigmatiseert. Regisseur Takashi Koizumi’s Ame Agaru is een vertelling met een fabelachtige moraal vol van goedheid en serene rust. Okay, er is één bloedfontein.

De zware regenval maakt dat de nobele en door en door vriendelijke ronin (een samoerai zonder meester) Ihei Misawa (Akira Terao) met zijn lieve en toegewijde vrouw Tayo (Yoshiko Miyazaki) onderdak moet zoeken in een herberg. In de herberg verblijft een kleurrijk gezelschap maar erg gezellig is het er niet. Ihei besluit daar iets aan te doen en nadat hij een tijdje weg is geweest zet hij een waar feestmaal op tafel in de herberg waarvan iedereen mag eten. Hij vraagt wel excuses bij zijn vrouw want om aan het geld te komen is  de bijzonder begaafde zwaardvechter een prijsgevecht aangegaan. En dat heeft zij liever niet. Daarbij gaat het ook in tegen de erecode van de samoerai. Dat zal de bezoekers van de herberg een zorg zijn. Zij hebben hun buikjes vol en Ihei is zichtbaar tevreden over hun genot. Met zijn zwaardvechtkunsten heeft Ihei de aandacht getrokken van heer Shigeaki (Shiro Mifune). Shigeaki wil zo’n kundige samoerai best aan zijn hof hebben als instructeur. Ihei is alleen de goedheid zelve, heeft er moeite mee anderen te verwonden en biedt voortdurend zijn excuses aan wanneer hij zijn tegenstanders geraakt heeft. En dat irrirteert heer Shigeaki. Daarbij komen enige hoge heren aan het hof erachter dat Ihei zijn zwaard heeft ingezet voor prijsgevechten en dat is bijzonder kwalijk.

Regisseur Takashi Koizumi werkte verschillende malen als assistent van de in 1998 overleden Japanse grootmeester Akira Kurosawa. Ame Agaru was het laatste scenario dat Kurosawa schreef maar hij kon de film niet meer realiseren. Koizumi nam het vaandel over en maakte met Ame Agaru in 1999 zijn speelfilm regiedebuut. Hij deed een beroep op een keur aan Japanse acteurs die ook al met Kurosawa hadden gewerkt. Zo zien we Akira Terao uit Dreams, Yoshiko Miyazaki uit Ran, Hisashi Igawa uit Dreams en Tatsuya Nakadai uit Kagemusha. Aardig is ook de aanwezigheid van Toshiro Mifune's zoon Shiro. Mifune speelde in talloze films van Kurosawa. En om het eerbetoon compleet te maken werd Ame Agaru ook de laatste film voor componist Masaru Sato, die Kurosawa’s films Ambush at Blood Pass en Yojimbo van muziek voorzag.

De hand van Kurosawa is in het scenario zichtbaar maar Koizumi brengt niet de diepte die Kurosawa in de film gebracht zou hebben. Koizumi blijft aan de oppervlakte van een vooral luchtige, vriendelijke en toegankelijke film die welhaast een ode aan de goedheid is. Samoerai   Ihei is de oosterse tegenhanger van de barmhartige Samaritaan. Hoewel hij omgeven wordt door zelfzuchtige, ongelukkige mensen die eigenlijk weinig goeds met elkaar voor hebben blijft hij onverstoorbaar. De rust die vanuit het scenario in de film vloeit bekrachtigd Koizumi door het oog van zijn camera de kost te geven als het om het Japanse natuurschoon gaat.
Als een eerbetoon aan zijn oude meester is Koizumi’s Ame Agaru een waardig gebaar hoewel hij de fijne kneepjes nog zeker niet onder de knie heeft. Koizumi probeert op enige momenten net iets teveel het werk van zijn meester te evenaren en verliest daarbij de karakterschets van de personages uit het oog.

Akira Terao zet een prachtige rol neer als de goedmoedige samoerai die er alles aan doet om het conflict en de confrontatie uit de weg te gaan. In een reeks geweldig gechoreografeerde scènes weet hij zijn belagers buiten gevecht te stellen zonder zijn zwaard te trekken. We moeten de vriendelijke man zeker niet onderschatten en dat blijkt wel wanneer hij er uiteindelijk niet meer omheen kan om zijn leven te beschermen met getrokken zwaard. Dan pakt Koizumi uit met een pittige actiescène inclusief die ene bloedfontein, die als een Fremdkörper in de film zit maar wel een bescheiden hommage is aan het samoeraigenre. 

Ame Agaru is een film waarin de traagheid prettig is. De relaxte toon en het voortkabbelende verhaal zijn in evenwicht maar de nadruk ligt vooral op het sfeerbeeld. Het einde van de film zal niet iedereen liggen. Toch is het vanuit Ihei’s filosofie van berusting en acceptatie te beredeneren. Het eindresultaat van Koizumi’s regiedebuut mag er zijn. De diepgang van zijn meester is er nog niet maar met de beide opvolgers Amida-do dayori (2002) en Hakase no aishita sûshiki (2006), waarin hij in beide gevallen wederom samenwerkte met Akira Terao, toont Koizumi zondermeer een waardige maar late aanwinst voor de Japanse cinema te zijn. Met zijn inmiddels 62 jaar is hij immers ook niet meer de jongste.

Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2007