De vijftienjarige puber Michael (die zichzelf liever bij zijn achternaam Polischka noemt) moet even slikken als de rijke vriend van zijn moeder hem en zijn moeder eruit schopt. Exit dure villawijk, want Polischka moet met zijn losbandige moeder, die nog niet eens de dertig heeft bereikt, gaan wonen in een Berlijnse achterstandbuurt.

Ook op school is het wennen. Aanvankelijk maakt Polischka snel vrienden met een Roemeense jongen en diens broertje die veelal ouderloos thuiszitten, omdat hun vader vrachtwagenchauffeur is. Polischka krijgt het echter aan de stok met de straatbende van Erol, die hem aftuigt en van zijn spullen berooft.

Hier bovenop komt het losbandige leven van Polischka’s moeder die zo’n beetje elk uur een andere vent mee naar huis sleept. Polischka komt in aanraking met de gladde crimineel Hamal die hem onder zijn hoede neemt. Daar staat wel tegenover dat Polischka wat klusjes voor Hamal opknapt, voornamelijk in de drugssfeer.

Knallhart is gebaseerd op de gelijknamige jeugdroman van Gregor Tessnow, die zelf ook meeschreef aan het filmscenario. Het eerste halfuur lijkt een opeenstapeling van clichématige ellende en elke keer doet Tessnow er een schepje bovenop door de jonge Polischka (tenenkrommend slecht gespeeld door het acteurtje David Kross) steeds meer ellende te laten doormaken. Het is duidelijk dat Tessnow de problematiek van achterstandswijken van grote steden aan de kaak wil stellen. Maar ook het alleenstaande moederschap, drugsdealpraktijken en tienermoeders passeren de revue.

Zware kost, ware het niet dat Tessnow en regisseur Detlev Buck het allemaal lekker aan de oppervlakte houden. Op al te veel diepgang kun je filmmakers niet betrappen. Maar neem je de doelgroep in het achterhoofd dan zou Knallhart voor hen nog wel eens kunnen aanslaan. Met hapklare brokken wordt het jeugdige publiek gevoed met probleem na probleem. De woede uitbarstingen van Polischka tegenover zijn moeder zijn soms ronduit lachwekkend. Het is wel duidelijk dat hier het kind de ouder moet opvoeden.

Knallhart is niet bijster origineel en baanbrekend. Regisseur Buck had er verstandig aan gedaan er een aantal thema’s uit te pikken en deze beter uit te werken. Uiteindelijk houdt alles wel met elkaar verband, maar had het toch wat beter gedoseerd mogen worden. Het verhaal wordt met vaart verteld, vergezeld van een hippe rocksoundtrack. Voor de jeugdige doelgroep is het simpele verhaal makkelijk genoeg te volgen om er zelf het moraal uit te halen. Gelukkig leggen regisseur en scenarist dit moraal er niet te dik bovenop, waarvoor ze wel de nodige diepgang moesten inleveren.

Arjan Welles
©Movie Machine 2007