In thuisland Frankrijk is François Ozon een ware publiekslieveling. Hij lijkt weinig fout te kunnen doen en incasseert de lof dan ook met veel gulzigheid. De laatste paar films die Ozon afleverde waren van wisselende kwaliteit. Zo was 5x2 een middelmatig drama dat afgezien van een heftige verkrachtingscène en wat omgegooide chronologie weinig boeiends opleverde. Le Temps Qui Reste was wel weer van betere kwaliteit en wist het sterfproces van een aan AIDS lijdende man op treffende wijze te verbeelden. Een aantal jaren daarvoor vloog Ozon net niet de bocht uit met zijn 8 Femmes, waarvoor zo’n beetje elke bekende Franse actrice kwam opdraven en ook nog eens in zingen uitbarstte. Met zijn nieuwste en tevens eerste Engelstalige film Angel wil Ozon parodiëren op de Hollywood glorie uit de jaren ’30, ’40 en ’50 van de afgelopen eeuw maar slaat hierin volledig de plank mis.

De aanzet kan nog wel bekoren. Ozon laat ons kennismaken met Angel (een rol van Romola Garai), een ambitieus eigengereid meisje dat de ambitie heeft schrijfster te worden en die leeft aan het begin van de twintigste eeuw. Als een manuscript door een uitgever met lof wordt ontvangen lijkt het erop dat Angel haar doel zal bereiken. Ze groeit uit tot een bekende populaire schrijfster van wat eigenlijk niet veel onder doet voor boeketreeksromans (zij het met een vleugje Jane Austen of Emily Brontë). Ze meet zich ook maar gelijk de door haar zo verheerlijkte levensstijl van een schrijfster aan compleet met prinsessenjurken, theatrale actes de presences en een groot landhuis.

Vanaf dat moment begint Angel toch wel een enorm irritant wicht te worden die je het liefst uit het filmdoek zou willen scheuren. Een pedante troel met een ego zo groot als het landhuis waar ze haar intrek in heeft genomen. Zo bewust neergezet door Ozon uiteraard. Niet alleen lijkt haar leven steeds meer op dat van de personages in haar romans, ze begint zelfs uit eigen werk te citeren en pakt de dagelijkse beslommeringen met veel gevoel voor romantiek en dramatiek aan.

Al vrij snel wordt duidelijk dat Ozon een spelletje speelt. De knipoog naar Hollywood is bandeloos vet en aanvankelijk wekt dit nog de nodige hilariteit. Personages leggen ritjes af in koetsen en automobielen waarbij ze duidelijk voor een filmscherm langsrijden. Zoals in de oude Hollywood films dus. Het is duidelijk dat Ozon er geen doekjes om windt.

Maar maakt Ozon eigenlijk niet gewoon stiekem de film die hij het liefst zou willen maken? Het is bekend dat de Fransman erg houdt van de oude Hollywood film. Steeds meer bekruipt je het gevoel dat Ozon zijn overduidelijke parodie gebruikt als excuus om de film te willen maken die hij cultureel correct niet kàn maken. Dan maar onder het mom van parodie. Ozon probeert ermee weg te komen door er een schaamteloze verwijzing naar vergane glorie van te maken.

Het acteerwerk in Angel is degelijk en hoofdrolspeelster Garai doet erg haar best. Zij en zelfs oude rotten als Sam Neill en Charlotte Rampling weten echter niet te maskeren dat Ozon feitelijk gewoon een flutfilm heeft afgeleverd die de term edelkitsch nieuwe inhoud geeft. Daarvoor is de film tè gearrangeerd, geforceerd en bovenal een onderschatting van de intelligentie van de kijker die al vrij vroeg echt wel doorheeft wat Ozon aan het doen is. Want het aanvankelijk idee van Angel is nog wel leuk op papier, maar de uitvoering gaat naar verloop van tijd op je zenuwen werken als het onvermijdelijke gevoel opdoemt dat Ozon zijn ware intenties probeert te maskeren. in deze met veel bombast opgezette en vooral misplaatste karikatuur.

Arjan Welles
© Movie Machine 2007