Er zijn van die films die je na de aftiteling niet los laten. Ze kruipen op een bepaalde manier onder je huid, zetten je aan het denken en laten je vol bewondering van zoveel schoonheid achter. Schrijfster en regisseuse Lucile Hadzihalilovic is er in geslaagd zo’n ervaring te bewerkstelligen met haar Innocence, een magisch realistische weergave van de weg naar volwassenheid, van meisje naar vrouw.

De dromerige sfeer van Innocence doet nog wel eens denken aan Peter Weir’s soortgelijke "Picnic at Hanging Rock" waar het jonge onschuldige meisjes zijn die zich losmaken uit het keurslijf van een strenge meisjesschool en voor altijd verdwijnen. Hadzihalilovic's eerste speelfilm gaat alleen veel dieper. Dat is meteen duidelijk wanneer er in een sprookjesachtig gelegen meisjesinternaat een klein lijkkistje binnengebracht wordt waaruit de 5-jarge Iris (Zoe Auclair) verrijst. Wanneer ze haar ogen opent staan er om haar heen meisjes van haar leeftijd en iets ouder. Er wordt al snel de indruk gewekt dat het om weeskinderen gaat maar dat wordt nergens uitgesproken.
Iris wordt al snel opgenomen in het groepje dat varieert in de leeftijd van 6 tot 12 en onderscheiden wordt door de kleur van hun haarlinten. De rode linten zijn voor de jongste meisjes, de paarse linten voor de oudste meisjes en het is al snel duidelijk dat het verkrijgen van een paars lint een belangrijk moment is. Volwassenen zijn spaarzaam in de school en mannen blijkbaar taboe. De meisjes krijgen les van de introverte Mademoiselle Eva gespeeld door Marion Cotillard en manke, zichtbaar getergde Mademoiselle Edith (Helene de Fougerolles).
Hoewel alles liefdevol wordt bijgebracht lijken de meisjes allemaal gevangenen. Met de meisjes die proberen aan de school te ontsnappen loopt het slecht af of worden nooit meer terug gezien. Terwijl Iris ingewijd wordt in het leven van de school staat de wat oudere Bianca te trappelen van ongeduld om de school te verlaten en de wijde wereld in te trekken.
De meest vreemde momenten in Innocence openbaren zich in de balletvoorstellingen waar de kleine meisjes moeten optreden voor een anoniem publiek dat verscholen in het donker zijn blik richt op de breekbare verschijningen op het podium. Een nare ondertoon van misbruik en prostitutie maakt zich dan van ons meester.

Hoewel Hadzihalilovic verschillende malen thrillerelementen inzet openbaart haar evenwichtige vertelling zich als een metafoor voor de jeugd waarin de jonge meisjes een relatief onbezonnen leventje leiden waar ze spelen, leren en balletlessen volgen. Ze worden goed verzorgd maar de regels zijn streng en de school verlaten is uit den boze. Nieuwsgierigheid naar wat er achter de hoge muren ligt die het internaat omringen wordt bestraft.

Hadzihalilovic bracht een flinke lading symboliek in haar film waarbij de tunnels en het stromende water staan voor geboorte en later voor de wedergeboorte als vrouw. Niet alles in Innocence is uit te leggen en sommige symboliek roept meer vragen op dan het antwoorden geeft. Dat was ook het geval in het korte verhaal uit 1888 van de Duitse schrijver Frank Wedekind waarop Hadzihalilovic zich baseerde. Freud had de avond van zijn leven gehad bij het zien van Innocence. Hadzihalilovic's esthetisch zeer mooi vormgegeven droomfilm vol mysterie en raadselachtige handelingen blijft rondspoken in je gedachten en ergens is het jammer dat Hadzihalilovic, zonder hier al te veel van de plot prijs te geven, laat zien waar de meisjes uiteindelijk naartoe gaan. Het doorbreekt de magie. De gang door de tunnel was genoeg geweest als einde en had het mysterie van de daar aan voorafgaande twee uur hoog gehouden. Misschien is dat toch het tikje onverbloemd realisme dat Hadzihalilovic meekreeg van haar levenspartner Gaspar Noé, die met films als Irreversible en Seul Contre Tous mokerslagen aan realisme uitdeelt waar Hadzihalilovic met een fluwelen handschoen te werk gaat. Contrasten trekken elkaar aan. 

Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2006