Wanneer we een blik werpen op de dromerige filmposter van Die Weisse Massai ofwel White Masai gaan onze gedachten al snel terug naar films als Out of Africa en I Dreamed of Africa. Films waar vrouwen verstrikt raken in het immense Afrikaanse land waar alles zo anders is dan het volgebouwde westen en waar oude tradities en rituelen verre van uitgestorven zijn. Dat zou protagoniste Carola (Nina Hoss) toch ook moeten weten.

Gebaseerd op de Corinne Hofmann’s bestseller uit 1998 is White Masai het verhaal van een onmogelijke liefde tussen een jonge Zwitserse vrouw en een Afrikaanse krijger waarbij de onvermijdelijke cultuurverschillen een wig drijven in de zo spannende romance tussen de westerse vrouw en de inheemse bon sauvage. Althans vanuit het standpunt van Carola dan want Masai krijger Lemalian is die blonde Zwitserse bij terugkeer in de binnenlanden waarschijnlijk al lang weer vergeten na een seksueel avontuur van ongeveer dertig seconden.
 
Net voordat de Zwitserse Carola (Nina Hoss) met haar vriend een vakantie in Mombasa af wil sluiten valt ze voor de Samburu-krijger Lemalian (Jacky Ido), die in een verafgelegen dorpje midden in de wildernis leeft. Helemaal verliefd besluit Carola de relatie met haar vriend te verbreken en hij vliegt dan ook alleen terug naar Zwitserland. Daarmee geeft Carola haar oude leven op en gaat op zoek naar Lemalian, die inmiddels alweer huiswaarts is gekeerd. Na een lange tocht weet ze hem uiteindelijk te vinden maar het leven in de wildernis zonder enige voorziening is toch wel even wat anders. En ook de cultuurverschillen vallen Carola zwaar. De plaats van de vrouw is immers heel anders dan in Zwitserland. Toch weet Carola tegen alle verwachting in zelfstandig een winkeltje te openen maar stuit ook hier weer op de mores van de stam en de bevolking uit de omgeving. En het ergste is dat ze daarmee ook nog eens ingaat tegen de trots van Lemalian die zich aangevallen voelt in zijn status als krijger en man des huizes. Daarbij is Lemalian stink jaloers en accepteert niet eens dat zijn vrouw oogcontact heeft met andere mannen die in de winkel komen. Na de geboorte van haar dochter Sarai wordt de kloof tussen Carola en Lemalian alleen maar groter en het is de vraag of de relatie nog wel toekomst heeft.

Na het zien van Hermine Huntgeburt’s lange romantische avontuur doemen enige forse vraagtekens op. Zeker wanneer we weten dat we met een geroutineerde regisseuse te maken hebben. Het landschappelijk schoon van de uitgestrekte Afrikaanse binnenlanden kan niet verhullen dat White Masai ergens de plank volledig misslaat en uitpakt als een veredelde verfilming uit de Bouquet Reeks. Bij de eerste ontmoeting tussen Carola en Lemalian ligt de opwinding er bij Carola zo dicht bovenop dat we bijna verwachten dat ze door het dek van de boot heen smelt en wegdrijft.

Op zich heeft White Masai een boeiend uitgangspunt waarin twee totaal verschillende culturen zich ontmoeten en hopen met de kracht van de liefde bruggen te slaan. Maar dat is ijdele hoop en dat zou een rationeel denkende vrouw als Carola toch ook moeten weten wanneer ze in een mannencultuur terechtkomt waar vrouwen bijna nog minder zijn dan het vee. Het zal allemaal best waar gebeurd zijn maar in de film komt dit tot enige bijzonder irritante en tenenkrommend domme en irrationele handelingen van Carola. Ze moet toch weten dat ze daar ver weg in de bush een heel andere plaats inneemt aan de zijde van de trotse en fiere Lemalian die geen tegenspraak duldt en zich door het gedrag van de ondernemende Carola voortdurend aangetast voelt in zijn status als jager en krijger. Maar Stands with a Fist, sorry andere film, Carola blijft hem tergen door haar eigen gang te gaan. Daarmee tergt ze in steeds toenemende mate ook de toeschouwer, hoe nobel haar streven ook mag zijn.
Daarbij komt ook dat Huntgeburt blijkbaar moeite heeft met de taalbarrière waarin Carola en Lemalian gebroken Engels met elkaar spreken maar hij als een donderslag bij heldere Afrikaanse hemel ineens grammaticaal volledig correcte en perfect klinkende Duitse volzinnen uitspreekt. Zou hij de kampvuur technieken van Antonio Banderas uit 13th Warrior hebben gezien, die zich als Arabier in één nacht de taal der Vikingen meester maakt.

Ergens is het heel jammer dat White Masai uitpakt als de 132 minuten durende film die we nu zien. De locaties zijn prachtig, de acteurs zetten op zich aardige rollen neer maar het oubollige scenario van Johannes W. Betz breekt dit alles de nek. Het verhaal heeft genoeg potentie in zich om er ook echt een mooi drama van te maken waarin de cultuurverschillen op gedegen wijze aan de kaak worden gesteld en de daaraan inherente tragiek van klaarblijkelijk onverenigbare werelden. Nu leiden de handelingen en opvattingen van Carola slechts tot onbegrip, irritatie en haast medelijden met Lemalian die niet weet wat hem overkomt en helemaal niet begrijpt wat die blonde vrouw uit het hoge noorden nu eigenlijk van hem wil en verwacht. Dat weten wij eerlijk gezegd ook niet na het zien White Masai, zowel bij Carola als bij regisseuse Hermine Hundgeburt. Wilde ze een tragisch drama over onverenigbare werelden maken of een oppervlakkig niemendalletje rond een vrijgevochten jonge vrouw die meent aan te moeten schoppen tegen oeroude stamstructuren.

Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2006