Op animegebied is Japan nog steeds het toonaangevende land maar soms duikt er uit een ander land uit het Verre Oosten een productie op die zich kan meten met de grote meesters uit Japan als Hayao Miyazaki, Mamoru Oshii en Katsuhiro Otomo. Eén zo’n film is Sky Blue, de Koreaanse tour de force van Moon Saeng-kim en Park Sunmin.
Moon Saeng-kim en Park Sunmin vertellen het futuristische verhaal van de stad Ecoban. In een verre toekomst van het jaar 2142 is de aarde tot één grote door milieurampen om zeep geholpen woestenij geworden waar door het broeikaseffect voortdurend giftige regen valt. De elite heeft zich teruggetrokken in de paradijselijke en technologisch zeer geavanceerde stad Ecoban. Voor de energietoevoer is de stad afhankelijk van de Diggers, de arme overlevenden van de aarde die zich tot bloed, zweet en tranen werken voor een schamel loon en als het kan nog een denigrerende trap na van hun bazen uit Ecoban. Er heerst dan ook grote onvrede onder de Diggers en er broeit een revolutie. Revolutionair Shua, ooit zelf inwoner van Ecoban, probeert de stad een definitieve slag toe te brengen die er voor moet zorgen dat de menselijke gelederen weer in gelijkheid naast elkaar moeten bestaan om te overleven.
De verhaallijn heeft een duidelijk Marxistische ondertoon in de lijn van Fritz Lang’s Metropolis waarbij het arme proletariaat zich verzet tegen de kapitalistische overheerser en uiteindelijk zegeviert in een grote Kladderadatsch. En dat is voor een film uit het democratische Zuid–Korea dat al jaren op gespannen voet staat met het extreem communistische Noord-Korea natuurlijk best bijzonder.
Bij de eerste beelden is al duidelijk dat de animatielat erg hoog gelegd is en eindelijk is er eens een perfecte integratie tussen de traditionele 2-D animatie en de gladde 3-D tekeningen uit de computer. Sky Blue kwam tot stand over een periode van zeven jaar en het wachten heeft zich geloond. In de tussentijd verscheen in 2000 Titan A.E, ook een animatiefilm die 2D en CGI wilde combineren maar daar jammerlijk in faalde. Geduld, inzet en artistiek meesterschap hebben van Sky Blue in ieder geval een onvergetelijk en verbluffend hoogstandje aan animatie gemaakt dat van onschatbare waarde is. Het doet dan ook gewoon pijn dat deze film in Nederland geen bioscooprelease kreeg. Bij het zien van de film op DVD kunnen we ons alleen maar voorstellen hoe het er ook een groot scherm uitgezien moet hebben.
In de beelden bestaat een mooie balans tussen de donkere en duistere mise-en-scène van de Diggers en de klinische wereld van Ecoban. Ook in de weergave van de karakters bestaat er een verschil waarbij de inwoners van Ecoban statige, haast elfachtige humorloze mensen zijn en de Diggers soms komisch weergegeven worden als meer karikaturale karakters.
Naast de overweldigende visiele indrukken die we bij iedere scène weer opdoen bevat de film ook een reeks pittige actiescènes en achtervolgingen die met veel gevoel voor dynamiek weergegeven worden. Speciale vermelding is er voor de droomsequentie van Shua waar de makers hun fantasie echt de vrije loop laten.
Het enige kritiekpunt dat we zouden kunnen aantreffen in de film is de uitwerking van het scenario dat soms wat simplistisch overkomt gezien de materie die wordt aangesneden en de dialogen die ook niet altijd even sterk zijn. De vraag is alleen of deze film dat gewicht behoeft. Feitelijk niet. De beelden en de licht filosofische ondertoon spreken meer dan duizend woorden en zelfs zonder enige dialoog zou Sky Blue nog boeiend zijn om naar te kijken. Het enige reële minpunt aan Sky Blue is eigenlijk de speelduur van slechts 86 minuten want deze film vraagt gewoon echt om meer.
Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2006 |
