Bill Nighy speelt Victor Maynard, een huurmoordenaar die al jaren eenzaam aan de top staat in zijn professie. Hij kiest zijn klussen zorgvuldig en voert ze altijd netjes uit. Deze keer gaat het echter niet volgens plan, en voor Victor het weet beschermt hij de dievegge die hij moet vermoorden. Ondertussen staat er ook een prijs op zijn hoofd en heeft hij er tegen wil en dank een leerling bij gekregen. De plot lijkt garant te staan voor een doldwaze comedy, maar bij nader inzien komt dat toch niet echt van de grond.
Bill Nighy grijpt terug op een typetje dat hij inmiddels aardig onder de knie heeft. (Love Actually, The Boat that Rocked). Emily Blunt weet als de mooie dievegge Rose wel overtuigend iedereen voor zich in te pakken. Rupert Grint maakt het vluchtende trio compleet als de onhandige Tony. Net zoals Bill Nighy dicht bij zijn bekende rollen van de laatste jaren blijft, doet ook Rupert Grint dit. Hij zal niet veel moeite hebben hoeven doen om over te stappen van zijn rol als Ron Weasley in de Harry Potter-reeks naar deze rol.
De film zit vol karikaturen die netjes worden neergezet door een cast die uit veel bekende Britse gezichten bestaat. Opvallendste rollen zijn hier weggelegd voor Eileen Atkins als de moeder van Victor, die er streng op toeziet dat de familienaam hoog gehouden wordt, en voor het duo achtervolgers waarbij de grote nepglimlach van Martin Freeman direct doet denken aan het gebit dat Matt Dillon zich in There’s Something About Mary liet aanmeten.
Wild Target is een remake van de Franse film Cible émouvante uit 1993. De hoofdrol heeft (op een letter na) dezelfde naam als in het origineel en de zelfstudie Frans waar Victor Maynard zich mee bezig houdt zal een knipoog zijn naar de Franse ontstaansbodem. Verder heeft regisseur Jonathan Lynn er een typische Britse comedy van gemaakt. Dit is grotendeels te danken aan de door Bill Nighy aangevoerde cast met leuke typetjes en natuurlijk aan de vlucht in een mini-cooper die niet mag ontbreken. Toch kan de film niet echt pakken. De goede grappen zijn te veel verspreid over de film en het ontbreekt het trio vluchters aan de benodigde onderlinge chemie, waardoor je niet echt meegaat in de onderlinge relaties die ze opbouwen. Wat wel zal blijven hangen is ‘half now, half later’, betaling van een klus met een helft vooraf en de rest als de opdracht uitgevoerd is. Dit hoor je in veel misdaadfilms terugkomen, maar niet zoals hier in Wild Target
Al met al is Wild Target een aardige misdaadcomedy, wat gezien de lijst aan acteurs die er op de aftiteling staat misschien wel een teleurstelling genoemd kan worden.
Mark Flink
©Movie Machine 2011
