Aan superhelden geen tekort. Green Lantern is het zoveelste werkje in een niet aflatende stroom aan films rond helden in strakke outfits, begiftigd met bovenmenselijke krachten. Green Lantern spant daarin de kroon. Voor hem is immers vrijwel alles mogelijk. Enig gevoel voor realisme dat we nog kunnen herkennen in andere recente superhelden films is hier ver te zoeken.
De verre planeet Oa is de thuisbasis voor het Green Lantern Corps, een machtige intergalactische broederschap die zorgt voor recht en orde in het universum. Ieder gebied in het heelal heeft een vertegenwoordiger behalve de aarde. Daar komt verandering in wanneer de heldhaftige Abin Sur zwaargewond met zijn schip op aarde neerstort en hij snel een waardige opvolger moet vinden. De kracht van de groene ring die hij draagt komt terecht bij de nietsvermoedende testpiloot en losbol Hal Jordan (Ryan Reynolds). Door de kracht van de ring belandt Hal op de planeet Oa waar hem duidelijk wordt gemaakt dat hij uitverkoren is om deel uit te maken van het Green Lantern Corps. Terwijl Hal probeert de krachten van de ring onder de knie te krijgen, nadert in het heelal de levensgevaarlijke Parallax, een wezen dat zich voedt met de angst van levende wezens. Parallax heeft het afgezien op Hal Jordan en de inwoners van de aarde. Het is aan Hal om af te rekenen met Parallax maar dat is geen eenvoudige klus.
Verschillende lantarens
In de originele DC comics heeft Green Lantern in de loop der jaren heel wat wisselingen doorgemaakt. De eerste Green Lantern uit de jaren veertig was Alan Scott, die verscheen in een kleurige outfit en had magische krachten. Dat was bij de latere Green Lantern Hal Jordan, die in de jaren zestig verscheen anders. De comics verschoven van fantasy meer in de richting van science fiction en kosmische krachten. De comicreeks met Hal Jordan liep tot 1994 waarna de ring werd opgepakt door de zwarte John Stewart (die al eerder in de comics was verschenen). Hij werd weer opgevolgd door Kyle Rayner totdat in 2005 ineens Hal Jordan weer opduikt. In het eerste bioscoopavontuur voor Green Lantern is het Hal Jordan.
Marvel vs DC
In de superhelden concurrentieslag tussen Marvel en DC trekt DC momenteel flink aan het korte eind. Waar Marvel uitpakt met succesvolle tot zeer succesvolle films als Blade (1998), X-Men (2000), Spider-Man (2002), Iron Man (2008), Captain America: The First Avenger (2011) en Thor (2011), is het aan DC zijde eigenlijk alleen Batman onder hoede van Christopher Nolan die de eer van DC redt. Naast het immens succesvolle Batman Begins (2005) en The Dark Knight (2008) bungelen Superman Returns (2006) en projecten die maar niet van de grond lijken te komen als The Flash, Green Arrow, Shazam, Wonder Woman en de verzamelfilm Justice League, dat een tegenhanger zou moeten worden van The Avengers van Marvel. En natuurlijk heeft ook Marvel zijn mindere momenten gezien met Daredevil (2003), Hulk (2003), The Punisher (2004), Elektra (2005), Fantastic Four (2005) en Ghost Rider (2007) maar zij vingen die minder geslaagde pogingen in ieder geval op met forse winnaars. DC doet het beter op televisie met populaire series als Lois & Clark, Smallville en de animatiereeksen rond Batman, Superman en Justice League. En Green Lantern? Die hangt daar een beetje bij. Het karakter had wat gastoptredens in geanimeerde Tv series en zette vorig jaar een zeker niet onaardige animatiefilm op zijn naam. Waar Green Lantern in de Verenigde Staten nog kan bogen op een aardige fanbase, maar zeker niet zo groot als Superman en Batman, is hij in Nederland nagenoeg onbekend. Een niet onaanzienlijke risicofactor.
Identiteitsloos
Het is regisseur Martin Campbell (GoldenEye, The Mask of Zorro, Casino Royale, Edge of Darkness) die Green Lantern leven in blaast. Een regisseur die heeft bewezen met veel vaart een flinke pot actie te kunnen serveren die in goede verhouding staat tot de plot. Op de intergalactische James Bond lijkt Campbell geen greep te krijgen. Green Lantern is ernstig gepolijst en gaat voor een uitgemolken origin story formule die een vrij identiteitsloze film zonder veel spanning oplevert. De speciale effecten zien er in 3D aardig uit, vooral de beelden in het heelal komen mooi uit de verf in dat ruimtelijke effect. Maar met een reeks mooie plaatjes redt je het niet. Het is onderhoudend zonder dat je werkelijk dat heldhaftige, dat epische gevoel over je heen krijgt dat je hart sneller doet kloppen. Dat heeft een goede superhelden film nodig. Dat is wat Green Lantern ontbeert. En wanneer we net in de flow zitten op weg naar het grote avontuur, wordt Hal Jordan weer teruggefloten door een irritante en storende love interest in de persoon van Caroll Ferris (Blake Lively), die het in iedere scene voor elkaar krijgt de vaart uit de film te halen ten koste van moraliserend gepiep en gemier. We gaan niet naar een superhelden film voor romantisch gezever, vader complexen en tenenkrommende, onbedoeld lachwekkende flashbacks.
Reynolds
Ryan Reynolds is geen onbekende als het gaat om films rond superhelden. Hij verscheen naast Wesley Snipes in Blade Trinity (2004), knokte als Deadpool met Wolverine in X-Men Origins: Wolverine (2009) en maakt over enige tijd zijn opwachting in de stand alone Deadpool film. Maar eerst dus als Hal Jordan alias Green Lantern. Reynolds zet de rol vlot neer maar wordt duidelijk gehinderd bovenstaand gezever, dat ook hem steeds weer uit zijn flow haalt. En dat gezever kost ook nog eens kostbare tijd die Hal kan inzetten om het kwaad te lijf te gaan. Tegen de tijd dat Hal eindelijk zover is om te knokken, is de film bijna op zij eind. Erg veel daadwerkelijke actie van de Green Lantern zien we dus niet eens. En dan dooft het groene lichtje toch snel. Vooral wanneer ook nog blijkt dat de slag met almachtige Parallax erg snel gestreden is. Zijn die andere Green Lanterns zo dom of gewoon een stelletje losers? Hal maakt in zijn eentje zonder al teveel moeite korte metten met het kwade wezen dat de andere Green Lanterns in een oogwenk uitschakelt. Gezien de verschijningsvorm en de naam Parallax flitste tegen het einde toch het woord Parallaxeermiddel door ons hoofd.
Halverwege de aftiteling zit er nog een korte scene die een duidelijke opening naar een vervolg vormt. Comic puristen kunnen dan weer rustig ademhalen. Het moment dat we aanschouwen vormt in de comic de basis van de origin story van Hal Jordan en is vele malen interessanter en plausibeler dan de door het helaal zwevende kwal van diarree. Hopelijk heeft Parallax geen boze broer die Nourilax heet.
Constant Hoogenbosch
©Movie Machine 2011
